YUSUF’UN SABIR HİKAYESİ

[0:01]Bir varmış, bir yokmuş. Çok uzak diyarlarda, herkesin birbirini tanıdığı ve çok iyi anlaştığı küçük bir kasabada, Yusuf adında akıllı mı akıllı bir çocuk yaşarmış. Yusuf çok meraklı ve çok zekiymiş. Her şeyi incelemeye bayılırmış. Taşların altına bakar, ağaçların yapraklarında gezen tırtılları inceler, suda vraklayan kurbağaları seyrederlermiş. Ama bir kusuru varmış. Hiç sabredemezmiş. Beklemekten hiç mi hiç hoşlanmazmış. Bir şey istediğinde hemen olsun istermış. Eğer olmazsa çok üzülür ve biraz sinirlenirmiş. Bir gün Yusuf, dedesinin evinin önündeki bahçede bin bir çeşit renkte çiçekler görmüş ve dedesine heyecanla seslenmiş. Dede, benim de hemen kocaman bir çiçeğim olsun istiyorum. Demiş. Dedesi tebessüm etmiş ve Yusuf'un avucunu açıp içine küçük bir tohum bırakmış. Bu bir çiçek tohumu. Demiş. Ama kocaman olması zaman alacak. Yusuf dedesinin yardımıyla toprağı kazmış, tohumu toprağa ekmiş ve ona can suyu vermiş. Ertesi gün heyecanla koşa koşa bahçeye gitmiş. Niye hala çıkmadı? Demiş sabırsızca. Toprağı kazmış, etrafına bakmış ama bir şey yokmuş. İkinci gün, üçüncü gün Yusuf her gün gidip bakmış ama hala bir şey yokmuş. Sabırsız bir çocuk olduğu için bu duruma çok sinirlenmiş. Bu tohum bozuk dede. Diye söylenmiş. Dedesi gülümseyip Yusuf'u yanına çağırmış. Yusuf demiş. Her güzel şeyin olması için zaman gerekir. Acele ediyorsun. Sabır sonucu beklemekten vazgeçmemektir. Yusuf biraz düşünmüş ve dedesinin sözünü dinlemeye karar vermiş. Bir daha çiçeği ektiği toprağa dokunmamış. Her gün tohumunu özenle sulamış ve sabırla beklemiş. Ve günler geçmiş. Yusuf yine çiçeğini sulamak için bahçeye çıktığında ne görsün? Toprağın arasından minicik yemyeşil bir filiz çıkmış. Yusuf mutlulukla öyle bir bağırmış ki, Dede, koş, koş çıktı. Çiçeğim gerçekten çıktı. Haftalar geçmiş. Filiz büyümüş, kıpkırmızı, mis kokulu bir çiçeğe dönüşmüş. Yusuf sonunda anlamış ki eğer toprağı kazmaya devam etseymiş, çiçeğini bu halde hiç göremeyecekmiş. O günden sonra Yusuf, istediği bir şeyi hemen olmadığında derin bir nefes alıp kendi kendine şöyle demeye başlamış: Tohumumu ektim. Şimdi büyümesini bekleme zamanı. Ve Yusuf sabrın aslında ne olduğunu öğrendikçe hem daha mutlu hem de daha güçlü bir çocuk olmuş.