[0:00]สวัสดีครับ ผมชื่อ ตูน นะครับ เป็นเพื่อน ม. ต้น ของ ตั้ม ครับ มึงทำงานมา มากี่เดือนแล้วนะ 3 เดือนเต็ม มึงทำงานอะไร ตัดผ้า มันทำอะไรบ้างวะ ก็ต้องมี แพทเทิร์น มี ตัวแบบ ผ้า มาก่อน แล้วก็เขาก็จะให้เป็นผ้ามา ไปเบิกผ้ามา เสร็จแล้วก็เอามาตัดตามแบบที่เขาส่งมาให้ มึงได้เงินเดือนเท่าไหร่ เงินเดือนบอกแบบตรงๆเลยหรอแบบเป๊ะๆเลยมั้ย เป๊ะๆ เป๊ะๆเลยหรอ ค่าแรงขั้นต่ำ เท่าไหร่วะ 363 บาท แล้วก็ได้ค่าขนมเพิ่มเป็นเหมือนสวัสดิการของบริษัทนี้ก็ได้มาวันละ 20 บาท แล้วก็ไปหักกับค่าประกันสังคมอีก 200 บาท แล้วตกเดือนนึงอ่ะ แบบรวมๆ เดือนนึง คืองี้คือบริษัทของกูที่กูไปทำเขาจะจ่ายเงินเป็นรอบวิค เป็นรายวิค ก็คือ 0 ถึง วันที่ 1 ถึง 15 จะจ่ายของวันที่เท่านี้กับเท่านี้ เข้าใจป่ะ ไม่เข้าใจ คือแบบมึงมีเงินเหลือใช้ป่ะ ก็มีแต่ว่าก็ใช้หมดไปกับของไร้สาระ เช่น เช่นเกม เสื้อผ้า อยู่แล้ว อืม
[1:16]แล้วคือทำไมอยู่ๆ มึงมาทำงานวะ ก็คิดว่าถ้าเกิดว่าไม่มาทำงานแล้วจะให้กูทำอะไร กูไม่ เรียนไง มันเรียนมหาวิทยาลัย มันก็เลยไปแล้วอ่ะมันก็ต้องรอปีหน้า ปีนี้ก็คือไม่มีไรทำมันก็ไม่ได้ไง กูก็อยากช่วยแม่กูด้วยแล้วก็อาจจะแบบได้มีประสบการณ์ในชีวิตที่จะได้ทำงานครั้งแรกในชีวิตแล้วก็ลองหัดเก็บเงินหัดบริหารเงินด้วยตัวเองแล้วก็อย่างที่รู้ๆอ่ะ ไอ้เหี้ยไม่มีเหลือซักบาทไอ้สัส วันที่คนอื่นเข้ามหาลัยกัน มึงไม่เข้าใช่มั้ย ไม่เข้า คือมึงเรียน กศน. ใช่ แล้วมึงก็จบมาแล้วก็ไม่ได้ไปเรียนมหาลัย ไม่ได้ไปเรียน ก็อยู่เฉยๆอยู่บ้านปีนึงประมาณเกือบ แต่ทำไมตอนนั้นมึงไม่ไปเรียนอ่ะ เพราะว่ากูคิดว่ากูไม่น่าจะสอบสู้กับคนอื่นได้ไม่น่าจะเอาความรู้ที่เรียนกศน.มาไปสู้กับคนอื่นได้ อ๋อ แล้วแบบ ม. เอกชนอ่ะ ม.เอกชนนี่ก็แพงไปตอนนั้นก็รู้สึกว่าเป็นช่วงโควิดด้วยแม่กูก็มีปัญหากับบริษัทก็เงินเดือนเรื่องค่าใช้จ่ายก็มีอะไรหลายอย่างก็เลยมันก็แพงด้วยอ่ะไอ้ม.เอกชนอ่ะก็เลยไม่ได้เข้าตัดสินใจว่าอยู่บ้านไปก่อน แล้วก็อาจจะไปหางานทำแต่ว่าตอนนั้นอายุยังไม่ถึง18ก็เลยหางานได้แต่พาร์ทไทม์ไม่มีงานแบบฟูลไทม์แบบตอนนี้ ก็คือสรุปว่า มึงเรียน กศน. ใช่ แล้วแม่งก็รู้เหมือนจะเอาไปสอบไม่ได้แบบมันไม่มีเนื้อหา มันเอาไปจริงๆเขาก็รับนะวุฒิกศน.แต่ว่ากูรู้สึกว่าความรู้กูไม่พอ มันน้อยกว่าเด็กสายสามันเยอะกูอาจจะต้องไปเรียนพิเศษไม่ก็ไปหาประสบการณ์ทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยสัก 2 ปีไม่ก็ปีนึง แล้วก็ถ้ามั่นใจก็ค่อยเข้ามหาลัยอีกที แต่ปัญหาหลักมึงคือเรื่องเงินที่ตอนนั้นแม่มึงมีปัญหาใช่มะ ใช่เพราะมันเป็นช่วงโควิดแล้วก็มันมีปัญหาหลายอย่าง แม่ก็แม่กูก็ต้องไปจ่ายค่ารักษาพยาบาลยายกูที่ตอนนั้นก็หกล้มแล้วก็กระดูกแขนอ่ะเคลื่อนหักตรงนั้นประมาณตรงเนี้ย มันหลายอย่างก็เลยไม่ได้ไปเข้ามหาลัยต่อให้กูอายุ25กูก็ยังเข้ามหาลัยได้ก็ยังมีโอกาสจนถึงอายุ26อ่ะไม่เกินอายุ26 มึงคิดว่ามันเสียเวลาหรอ ไม่ เพราะว่าถ้าเกิดแบบมึงทำตอนนี้ไปมึงก็ได้เงินเดือนน้อยๆอยู่ดี แต่ก็ได้ประสบการณ์แล้วก็อาจจะมีคอนเนกชันกับที่ทำงาน อืม เพราะว่าที่กูได้ไปทำงานที่โรงงานตัดผ้าก็คือแม่กูก็เป็นคอนเนกชันกับโรงงานนั้นก็เหมือนได้รู้จักกับพี่ๆเพื่อนๆที่นั่น แล้วทำมาเป็นไงสนุกมั้ย ไม่ แรกรกมันก็มีแพสชันอ่ะมีไฟแบบไอ้เหี้ยมันได้เงินแล้วเว้ยได้มีอะไรทำในชีวิตแล้วก็ได้รู้สึกแบบมีประโยชน์ได้แบบลองทำอะไรที่มันไม่เคยทำในชีวิตแล้วก็จะได้เงินด้วยตอนแรกมันก็มีไฟ แต่พอทำไปทำมามันเริ่มแบบกดดันพี่ที่ทำงานเริ่มแบบว่าเหมือนเผยธาตุแท้ออกมาอะไรอย่างเงี้ย เริ่มกดดันงานเริ่มแบบมันหลายอย่างด้วยอ่ะคือสังคมที่ทำงานกูมันเป็นโรงงานอ่ะมันไม่ใช่มันไม่ใช่เหมือนพวกออฟฟิศอ่ะมันก็มีแต่พวก รุ่นป้าๆแก่ๆแล้วก็แบบเขาก็ไม่ค่อยเข้าใจรุ่นพวกกูไงว่ากูทำงานประมาณไหนกูชอบแบบประมาณแบบตัดเร็วๆอาจจะไม่ได้แบบตัดสวยมากแต่ก็ทำให้งานมันออกมาดีในระดับนึงแต่ว่าก็เร็วรวดเร็วด้วยอะไรอย่างเงี้ยซึ่งพวก รุ่นพี่เขาอาจจะแบบว่าประสบการณ์เยอะกว่าอะไรอย่างนี้ด้วยแล้วก็แบบเหมือนไม่เข้าใจพวกเด็ก รุ่นแบบกูอ่ะที่ชอบทำงานแบบเร่งรีบอะไรอย่างเงี้ย แล้วตอนนี้มึงทำอยู่มั้ย ออกมาแล้ว แล้วทำไมมึงถึงออก เพราะว่ากูไม่ไหวไงทำงาน6วันจันทร์ถึงเสาร์ ไม่คุ้มใช่มั้ย ไม่คุ้ม ไม่ กูรู้สึกเลยอ่ะว่าตั้งแต่เดือนมีนาเนี่ยกูเริ่มรู้สึกแล้วว่ากูทำงานแล้วมันไม่คุ้มกับแรงคืองานที่กูได้มามันไม่คุ้มกับแรงที่กูลงไป แล้วค่าเดินทางมึงเดินทางไงอ่ะ ก็เดินทางจากสถานีบางบัวสายสีเขียวแล้วก็ไปลงสถานีเมืองทองสายสีชมพู เสียเท่าไหร่ ก็ 47 บาท 42 ถึง 47 บาท ประมาณนี้ แล้วข้าวอ่ะมึงกินไงอ่ะ ข้าวก็ทำกินไปเอง ทำกินเองใช่ ก็คือเลิกงาน 6 โมงถึงบ้านประมาณเกือบ 6 ทุ่มเสร็จแล้วก็กลับมากินข้าวอาบน้ำแต่งตัวไรเรียบร้อยก็ทำอาหารเสร็จประมาณ 3 ทุ่มแล้วก็นอนแล้วก็ตื่นมาออกกำลังกายแล้วก็ไปทำงานวนอย่างเนี้ย 6 วันต่อสัปดาห์ มันเหนื่อยใช่มั้ย เหนื่อยมากกูบอกเลย ถ้าให้กูแนะนำก็คือเรียนน่ะดีแล้วไอ้เหี้ย แล้วตอนนี้มึงก็กำลังหางานอยู่ใช่มั้ย ตอนนี้เหรอ ก็หางานไปด้วยแล้วก็หาอะไรทำใหม่ๆไปด้วยก็หลังจากนี้ก็ว่าจะเลือกทำงานแต่พาร์ทไทม์ไม่น่าจะทำฟูลไทม์หรือว่าถ้ามีฟูลไทม์ให้ทำก็ขอทำแค่จันทร์ถึงศุกร์ก็พอแล้วก็ขอใกล้บ้านจะได้ไม่ต้องไปเหนื่อยกับอย่างอื่นด้วยแบบพวกการเดินทางอะไรอย่างเงี้ย แต่เรื่องเรียนนะมึงจะคิดว่าจะเริ่มเรียนตอนไหน อาจจะเริ่มเรียนช่วงเดือนเดือนหน้าเลยอาจจะไปลองหาพวกเรียนพิเศษดูอะไรอย่างเงี้ย ก็คือจะทำงานพาร์ทไทม์กับเรียนพิเศษไปด้วย ใช่ ก็ลองหาเรียนพิเศษพวกอาจจะไม่ได้หนักอาจจะไม่ได้เยอะแต่ว่าขอให้ได้ความรู้เพิ่มเข้ามามันจะได้เอาเหมือนแบบเอาไปสอบอีกซักปี 2 ปีเอาไปสอบแข่งกับคนอื่นได้ในขณะที่อยากเข้าแต่ว่าถ้าเกิดว่าสอบเข้าไม่ได้มันสู้ไม่ได้ก็คงต้องแบบเข้าคณะที่มันใช้เงินจ่ายเข้าได้เลย เอกชนอะไรเงี้ย ใช่ แล้วมึงคิดว่าที่มึงเลือกเดินมาทางนี้คิดว่ามันถูกมั้ย แบบผิดหวังในตัวเองที่มึงเลือกอย่างงี้มั้ย ก็ผิดหวังก็เยอะอยู่ก็คิดว่าไม่น่าออกเลยตอนม.4น่าจะตัดสินใจไปเรียนแต่ก็มันก็เป็นเส้นทางใครเส้นทางมันมันก็ผิดพลาดอยู่แล้วก็ย้อนกลับไปแก้ไม่ได้คงต้องทำให้มีแต่ดีขึ้นเท่านั้นน่ะ เป็นบทเรียนชีวิตใช่มั้ย ใช่ เหี้ยโคตรเศร้าอ่ะ ต้องถามว่าวางแผนอนาคตไว้ไรอย่างเงี้ย มันก็บอกเองเลยเอาเลยพูดเลย ก็มันต้องถามกันดิ มันต้องมีสัมภาษณ์ก่อน แล้วมึงวางแผนในอนาคตในชีวิตเป็นยังไงวะ ก็วางแผนว่าจะหาประสบการณ์ทำงานพาร์ทไทม์แล้วก็ลองอาจจะลองทำอะไรใหม่ๆในระหว่างที่ทำงานพาร์ทไทม์ไปก็เก็บเงินแล้วก็อาจจะเอาไปลงทุนกับอะไรซักอย่างนึงแล้วก็เสร็จแล้วก็เรียนไปด้วยแล้วอีก 2 ปีหรือ 3 ปีคือแล้วแต่ว่าจะพร้อมเมื่อไหร่ก็ค่อยไปสมัครเรียนอีกรอบนึง เออ แล้วแม่มึงว่าไงบ้างวะที่มึงแบบมาเลือกสายนี้ แม่กูตอนแรกก็ผิดหวังกับกูที่กูเลือกที่จะออกมาแล้วก็เดินทางใช้ชีวิตแบบนี้แต่สุดท้ายแม่กูก็ยอมเข้าใจกูว่าแบบมันเป็นชีวิตของกูเองก็มีเรื่องผิดพลาดได้แล้วก็ให้เรียนรู้ชีวิตด้วยตัวเอง แล้วตอนแรกที่มึงบอกมึงอยากช่วยแม่มึงด้วยคือเหี้ยอะไรอ่ะ อยากช่วยแม่ก็ที่กูออกมาแล้วกูทำงานไง คือมึงก็ได้ช่วยระดับนึงใช่มั้ย ใช่ แต่มันก็ช่วยได้ไม่เยอะหรอกมันเงินเดือนมันน้อยไอ้เหี้ยไอ้สัส กศน.มันคือสายคล้ายๆสามันแต่ว่าออกมาเรียนข้างนอกความรู้น้อยกว่าแต่ว่าจบเร็วกว่าเหมาะกับพวกที่เลือกชีวิตผิดพลาดเลือกทางชีวิตผิดอยากกลับมาแก้ตัวอยากได้วุฒิเฉยๆอยากได้วุฒิม.6ไป ไม่ไม่เหมือนสายอาชีพ สายอาชีพคือปวช.ปวส.ไม่เหมือนกัน แล้วมึงไปเรียนทำเหี้ยไรอ่ะ กศน.นะ เออ ก็มันเรียนจบเร็วสุด มึงแค่ให้มันเร็วใช่มั้ย เออ แค่เอาวุฒิม.6 เออตอนนั้นแค่คิดอย่างเดียวว่ากูเอาวุฒิม.6ก็พอแล้ว
[9:04]เออเอาเป็นว่า สรุปง่ายๆก็คือมึงเลือกเส้นทางผิดแล้วก็การศึกษาก็สำคัญที่สุดในตอนนี้สำหรับมึง มันอาจจะไม่ได้ผิดก็ได้ใครจะไปรู้ในอนาคตกูอาจจะเส้นทางนี้อาจจะทำให้กูได้เจออะไรอีกเยอะก็ได้อาจจะแบบประสบความสำเร็จหรือได้เจอเส้นทางใหม่ๆในชีวิตก็ยังไม่รู้ก็ต้องรอดูต่อไปในอนาคต แต่เลือกเรียนก็คือดีที่สุดใช่มั้ย สำหรับกูว่าใช่แต่มันก็แล้วแต่คนคือกูตอนเนี้ยกูกูว่าถ้าได้เรียนมีโอกาสเรียนอีกครั้งก็จะเรียนแบบมหาวิทยาลัยเอาปริญญาตรีเพราะว่ามีโอกาสเยอะกว่ามีโอกาสก้าวหน้าในหน้าที่การงานเยอะกว่าสูงกว่าคือหลายอย่างมันดีกว่า คือยังไงก็ต้องเรียนมหาลัย ใช่ มีอะไรฝากกับคนที่แบบขี้เกียจเรียนมั้ยหรือแบบขี้เกียจทำงานวันๆไม่อยากทำเหี้ยอะไรเลยอ่ะ มีอะไรจะฝากหรอ ก็ให้ลองไปหาเป้าหมายในชีวิตดูว่าชีวิตเนี้ยอยากเป็นยังไงอยากใช้ชีวิตยังไงอยากทำงานเกี่ยวกับอะไรถ้าเกิดว่ายังหาไม่เจอก็ลองไปลำบากแบบกูดูด้วยไอ้เหี้ยแล้วเผื่อมึงจะอยากสบายขึ้นมาเหมือนกูไอ้เหี้ย แล้วถ้าเกิดมันสบายอยู่แล้วอ่ะแบบมีเงินมาใช้ใช้เรื่อยๆ มึงก็ไม่ ต้องทำอะไรมึงก็อยู่ไปอย่างงั้นแหละไอ้เหี้ยถ้ามึงคิดว่ามึงมีความสุขกับการใช้ชีวิตอย่างนั้นมึงก็อยู่ไปได้มันก็เรื่องของใครเรื่องของมันน่ะแต่ของกูคือกู ลำบากแล้วกูรู้สึกว่าไอ้เหี้ยแม่งทางเลือกนี้แม่งไม่ใช่สำหรับกู กู ก็ ต้องพยายามหาทางอัพชีวิตกูให้มันดีขึ้นแต่ถ้าชีวิตมึงมึงคิดว่ามันดีอยู่แล้วก็อยู่ไปอย่างงั้นแหละ ไม่มีผิดไม่มีถูกมันแล้วแต่คนความสุขใครความสุขมันแต่กูไม่มีความสุขไงตอนนี้ไอ้เหี้ย
