[0:12]Δεν δεν κάναμε ποτέ διάκριση. Ποτέ διάκριση στους ανθρώπους, όλους τους αγκαλιάζαμε, όλους τους αγαπούσαμε.
[0:54]Για ποιο λόγο συναντάμε έξω αυτή την αλλοτρίωση στις ανθρώπινες σχέσεις Για ποιο λόγο συναντάμε έξω ανθρώπους οι οποίοι δεν είναι ευτυχισμένοι, ανθρώπους οι οποίοι είναι αγχωμένοι. Ας πούμε τα ερωτήματα ένα-ένα. Για ποιο για ποιο λόγο υπάρχει το άγχος στη ζωή μας Το άγχος στη ζωή μας υπάρχει γιατί υπάρχει έλλειψη ειλικρινούς αγάπης μεταξύ των ανθρώπων. Και σαν ορθόδοξοι χριστιανοί είναι η πρώτη εντολή που έδωσε ο Χριστός στους Αγίους Αποστόλους του και δια μέσω αυτών και σε μας και ανα στους αιώνες θα υπάρχει αυτή η ενδέκατη εντολή όπως την ονομάζω, διότι στην Παλαιά Διαθήκη ο Θεός έδωσε 10 εντολές. Στην Καινή Διαθήκη έδωσε μόνο μία εντολή, το να αγαπάτε αλλήλους. Όταν αυτή η σχέση η αγαπητική διαταραχθεί ανάμεσα στους ανθρώπους, τότε δημιουργούνται τα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζει ο άνθρωπος. Τόσο υλικά όσο και πνευματικά ανάμεσα στο οποίο είναι στα οποία είναι και το άγχος όπως αναφέρεται. Όταν ο άνθρωπος αγαπήσει τον πλησίον του, όπως λέει ο Χριστός, ως σε αυτόν. Δηλαδή, όπως αγαπάμε τον εαυτό μας και δεν θέλουμε να κάνουμε κακό στον εαυτό μας ή να τον βλάψουμε ή να τον προσβάλλουμε ή να τον αδικήσουμε, με τον ίδιο τρόπο οφείλουμε ως ορθόδοξοι χριστιανοί να αντιμετωπίσουμε τον κάθε άνθρωπο. Γι' αυτό και οφείλουμε, όπως λένε και οι Άγιοι Πατέρες της εκκλησίας μας να αγαπήσουμε τον πλησίον μας άνευ όρων. Άνευ ιδιοτέλειας, άνευ συμφερόντων, οφείλουμε να έχουμε αυτή την αγάπη η οποία αγάπη ο πάλι πρέπει να είναι θεόσδοτη και θεομίμητη. Διότι και ο ίδιος ο Χριστός τόσο πολύ αγάπησε λέει τον κόσμο που ήρθε στην γη, ε δίδαξε, έκανε τα θαύματά του για να πείσει τους ανθρώπους και στο τέλος η αγάπη αυτή του Χριστού προς τον κόσμο τον οδήγησε πάνω στο σταυρό. Αλλά η αγάπη του Θεού υπερνίκησε τον κόσμο και γι' αυτό και ο Χριστός ανέστηθηκε. Δεν είναι δύσκολο όμως να προσφέρεις αυτή την αγάπη που λέτε, ακόμα και σε ανθρώπους που σου είναι άγνωστοι. Θα τολμήσω να πω ότι σου είναι και πολλές φορές αδιάφορη. Θέλω να μπορεί να ακούγεται σκληρό αυτό που λέω, αλλά υπάρχουνε πολλές φορές στην κοινωνία μας και αυτή η εικόνα. Δηλαδή, έχω τον περίγυρό μου, έχω την οικογένειά μου. Λέω, ας είναι καλά αυτοί οι άνθρωποι εδώ. Τώρα τι με νοιάζει εμένα τι κάνει ο άλλος. Εδώ είναι το λάθος της κοινωνίας, ότι περιορίζεται, θα μου επιτρέψετε να πω μέσα σε τέσσερις τοίχους προστατευτικούς. Δηλαδή το σπίτι μου, την οικογένειά μου και έξω ο κόσμος ας πνιγεί, που λέει έτσι απλά ο λαός μας. Ε, αυτό δεν είναι χριστιανικό, ούτε ορθόδοξο. Η ορθόδοξη αντιμετώπιση της αγάπης είναι προς πάντας. Άσχετα αν αυτή είναι ομοεθνής, αν είναι συγγενείς, φίλοι, διότι αν αγαπάμε μόνο εκείνους που μας αγαπάνε, ποια χάρη λάβαμε, μας διδάσκει ο Χριστός.
[4:47]Και γι' αυτό και προχωράει πέρα από αυτόν τον νόμο της φιλικής και συγγενικής αγάπης στο να αγαπήσουμε τον εχθρό μας. Να ευλογούμε αυτούς που μας καταρώνται. Να βοηθούμε αυτούς που μας αδικήνουνε. Τότε ο άνθρωπος ξεπερνάει τα όρια της ανθρώπινης αγάπης, που είναι περισσότερο υλική σε αυτή την περίπτωση.
[5:21]Και εισέρχεται στην πνευματική αγάπη του Θεού, που είναι πνευματική και ουράνια. Και γι' αυτό βλέπουμε τους Αγίους, ξεκινώντας πρώτα από τους Αγίους Μάρτυρες της εκκλησίας μας, οι οποίοι παρόλο που είχανε καταδικαστεί σε τρομερά και φριχτά βασανιστήρια, εντούτοις ευχαριστούσαν τους βασανιστές τους.
[5:51]Παρακαλούσανε να γίνουν και αυτοί χριστιανοί. Προτρέπανε τους αυτοκράτορες να πιστέψουνε στο Χριστό. Γιατί Διότι αγαπούσανε τον άνθρωπο και δεν κοιτάζανε τα προσωπικά τους συμφέροντα, γιατί όπως γνωρίζετε όλοι, οι αυτοκράτορες προ προτείνανε όπως και επί της Τουρκοκρατίας προτείνανε οι Τούρκοι στους νεομάρτυρες να αρνηθούνε το Χριστό με αντάλλαγμα υλικά αγαθά, αξιώματα, πλούτη και ούτω καθεξής. Ενώ οι μάρτυρες και οι Άγιοι και οι νεομάρτυρες και γενικά όλοι οι Άγιοι της εκκλησίας μας ξεπεράσαν αυτά τα όρια τα ανθρώπινα και αγαπούσανε και αυτούς που τους καταδίωκαν, αγαπούσανε και αυτούς που τους θανάτωναν.
[6:48]Δεν κρατούσανε ποτέ κακία οι Άγιοι Μάρτυρες. Αυτό λείπει στην εποχή μας. Δηλαδή, λείπει το το το ουσιαστικό νόημα της ζωής. Γιατί πολλές φορές πολλοί άνθρωποι με είχανε και με έχουνε ρωτήσει, ποιος είναι ο σκοπός της ζωής μας Και είναι ένας στην ουσία, το να αγαπήσουμε ο ένας τον άλλο, ώστε μέσω από αυτή την ειλικρινή αγάπη μας προς τον συνάνθρωπό μας να συναντηθούμε και να γνωρίσουμε την αγάπη του Θεού. Διότι εάν δεν αγαπάμε τον αδελφό μας που τον βλέπουμε καθημερινά, αυτόν τον πονεμένο άνθρωπο, αυτόν τον δυστυχισμένο άνθρωπο, αυτόν που δεν μπορεί καν να αγοράσει ένα σωστό ένδυμα να προστατευθεί από το κρύο. Ή κάποιον που πεινάει και δεν έχει να αγοράσει ψωμί. Εάν στρέψουμε λοιπόν τα οπίστια μας σε αυτούς τους ανθρώπους, είναι σαν να στρέφουμε τα οπίστια μας στον Θεό. Και άσχετα αν κάνουμε μεγάλους σταυρούς και χωρίς ελεημοσύνη δεν μπορούμε να ελεηθούμε. Και μάλιστα θα μου επιτρέψετε να πω ότι ανάμεσα σε όλες τις αρετές του χριστιανισμού περισσότεροι δυνατοί και φωνακλού είναι η ελεημοσύνη. Γιατί όλες οι άλλες αρετές είναι σιωπηλές. Η προσευχή, η ακτημοσύνη, η γονυκλισία και το ένα και το άλλο είναι σιωπηλές, δεν φωνάζουνε. Ενώ η ελεημοσύνη θα θα φωνάζει στον Θεό κατά την τελική κρίση, ελέησέ τον, διότι και αυτός ελέησε. Και εκείνος που ελεεί τον φτωχό, δανείζει τον Θεό, λέει, λένε οι Άγιοι Πατέρες της εκκλησίας μας. Επομένως λοιπόν, το μεγάλο πρόβλημα της κοινωνίας μας, εάν θέλει να να ξυπνήσει και να έρθει εις εαυτόν, όπως λέει ο Ευαγγελιστής Λουκάς. Να γνωρίσει και να εφαρμόσει την ειλικρινή αγάπη του Χριστού, που είναι το πιο χαρακτηριστικό των χριστιανών. Των ορθών χριστιανών. Τι λέμε όμως και σε αυτούς τους ανθρώπους οι οποίοι αναφερθήκατε πριν, δεν είναι κοντά στο χριστιανισμό, δεν είναι κοντά στην πίστη. Δεν θα έλεγα δεν είναι χριστιανοί ή ακόμα και αυτοί που δεν είναι χριστιανοί. Πώς εξηγούμε σε αυτούς τους ανθρώπους τι είναι ο χριστιανισμός και να πούμε και φαντάζομαι σε ένα κάποια παραδείγματα και προσωπικά δικά σας, πώς εξηγήσατε εσείς σε τόσα χρόνια που είστε στην Αφρική σε έναν άνθρωπο που δεν έχει εικόνα, δεν έχει ακούσει για την Ορθοδοξία, τι σημαίνει Ορθοδοξία και τι τον έκανε να στραφεί σε αυτήν αν τελικά στράφηκε. Ναι, με τη χάρη του Θεού είχα πολλές εμπειρίες τέτοιες που άνθρωποι οι οποίοι είχαν πλησιάσει την την εκκλησία μας κάτω στην Αφρική.
[9:59]Είχαν παρακολουθήσει τη Θεία Λειτουργία που κάναμε, γιατί την κάναμε στα ελληνικά, στα αφρικανικά, τα αφρικανικά είναι τα Τσούι, όχι το Σουαχίλι. Τα Τσούι, στην αγγλική και στην ρωσική γλώσσα, επειδή είναι από διάφορα έθνη εκεί κάτω.
[10:23]Και πολλές φορές άνθρωποι ακούγοντας το κήρυγμα επίστησαν. Άλλοι βλέποντας το παράδειγμα. Ότι ένας ξένος, Έλληνας επίσκοπος αγκαλιάζει τους πάντες. Δεν δεν κάναμε ποτέ διάκριση. Ποτέ διάκριση στους ανθρώπους, όλους τους αγκαλιάζαμε, όλους τους αγαπούσαμε. Μάλιστα θυμάμαι μια άλλη περίπτωση που ένας Ρωμαιοκαθολικός ένας νέος ήτανε αυτός. Και νομίζω θα πρέπει όλοι οι νέοι να ακολουθήσουνε το σωστό παράδειγμα αυτού. Με ρώτησε, αφού είχε παρακολουθήσει τις θείες λειτουργίες και τα κηρύγματα. με ρώτησε ο Άγιος Αντώνιος τι ήτανε Ρωμαιοκαθολικός ή ορθόδοξος Και εγώ γέλασα και λέω, φυσικά ορθόδοξος, γιατί τότε δεν υπήρχε η Ρωμαιοκαθολική εκκλησία. Η Ορθοδοξία τότε την εποχή των πρώτων αιώνων, όπως γνωρίζετε και μέχρι και σήμερα ονομάζεται Καθολική Εκκλησία. Εμείς είμαστε η Ορθόδοξη Καθολική εκκλησία. Αλλά επειδή μετά από τους Σταυροφόρους επικράτηξε, ξέρετε, τα πολιτικά μίση μεταξύ των πολιτών. Της Δύσης και της Ανατολής ε τονίστηκε περισσότερο πια το ορθόδοξος εν σχέση, αλλά στα επίσημα κείμενα της εκκλησίας μας, ακόμα και στο σύμβολο της πίστεως. Τι λέμε Εις μίαν Αγίαν Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν. Δεν λέμε εις μίαν Αγίαν Ορθόδοξο εκκλησία. Μίαν Αγία Καθολικήν Εκκλησίαν. Και αυτός ο νέος σήμερα από τότε βέβαια, εγώ τον αξιώθηκα να τον κάνω Ορθόδοξο, με τη χάρη του Θεού, είναι Ορθόδοξος, πολύ Ορθόδοξος, μπορώ να πω.
[12:56]Είδα πριν και διαπιστώσαμε πριν από λίγα δευτερόλεπτα, λίγα λεπτά, ότι συγκινηθήκατε μόνο και μόνο στην στην σκέψη της αγάπης, της αγκαλιάς στους ανθρώπους στην Αφρική. Μάλιστα. Νιώθω ότι ήτανε μία συνέχεια όσον είπατε λίγο νωρίτερα, ότι το μόνο πράγμα που ζητάει από μας ο Χριστός είναι αγάπη. Αυτή την αγάπη πώς την πώς την πήρατε πίσω εσείς Με την αγάπη. Θέλεις ο άλλος να σε αγαπήσει, αγάπησέ τον εσύ πρώτα. Μην περιμένεις να τον αλλάξεις. Και γι' αυτό και όταν ήμουνα ως Μητροπολίτης με τη χάρη του Θεού, Πηλουσίου στην στο Πορτ Σάιντ της Αιγύπτου, εκεί στην διόρυγα του Σουέζ είναι αυτή η Μητρόπολη. Με τη βοήθεια των συνεργατών μου και ειδικά της Δεσποινίδους Ευαγγελίας Νιχτάρης, δεν κοιτάξαμε να να αγκαλιάσουμε μόνο τα ορφανά των Κοπτών. Αλλά έκανα κάτι που με τη χάρη του Θεού έγινε φυσικά, αγκάλιασα και τα ορφανά των Μουσουλμάνων. Και αυτό έγινε ντόρος στην Αίγυπτο. Μέχρι και στην τηλεόραση χωρίς να το ξέρουμε το ανέφερε η προϊσταμένη του ορφανοτροφείου, λέγοντας ότι έχουμε ένα Έλληνα Μητροπολίτη στο Πορτ Σάιντ, ο οποίος αγάπησε όλα τα παιδιά μας. Και αυτή είναι αλήθεια. Δεν δεν είναι κάτι το υποκριτικό. Είναι η αλήθεια. Αγάπη, αγάπη, ο κόσμος αυτός διψά. Θέλει να βρει αληθινή αγάπη. Και μάλιστα θα πω και θα μου επιτρέψετε να αναφερθώ, όταν δίδασκα σε ένα Λύκειο στην Αξώ, στα Γιαννιτσά πάνω, μετά αφού παραιτήθηκα, όλοι οι καθηγητές με ρωτούσανε, μα τι κάνω στα παιδιά και αυτά με λατρεύουνε που λέει ο λόγος. Και τους λέω, δεν κάνω τίποτα, μόνο αγάπη τους δείχνω και είμαι ειλικρινής απέναντί τους.
[16:39]Δεν δεν προσπαθούσαμε να τους αλλάξουμε, να τους κάνουμε ορθόδοξους. Μόνοι τους το ζητούσανε. Και μπορώ να πω και προς προς δόξα Θεού πρώτα και δεύτερο να εκφράσω ένα τεράστιο ευχαριστώ όλους τους Έλληνες που μας συμπαραστάθηκαν οικονομικά τότε, γιατί ως επισκοπή Κάνας δεν είχαμε έσοδα.
[17:11]Εμάς τα έσοδα, τα τυχερά που λέμε, ήτανε ένα να μας δώσουνε καμιά καρύδα, καμιά μπανάνα. Τέτοια πράγματα είχαμε εμείς ως τυχερά. Και θυμάμαι για την Δεσποινίς Ευαγγελία η οποία την ονομάζανε μητέρα τους. Είχαμε πάει σε ένα χωριό, είχαμε ξεχάσει να πάρουμε και κάποιες καραμέλες για να δώσουμε στα παιδιά. Εν είχε βρει στην τσέπη της μόνο μία καραμέλα. Αυτή λοιπόν την καραμέλα προσπάθησε να πείσει το το αφρικανόπουλο να την πάρει για να τη φάει. Να φανταστείτε τόσο έλλειψη έχουνε που δεν ήξερε να ξετυλίξει την καραμέλα. Τέλος πάντων, αφού άνοιξε η Ευαγγελία την καραμέλα, ε έδειξε ότι τρώγεται, το έδωσε στο ένα παιδί. Το ξέρεις ποια ήταν η έκπληξή μας όλων Και η μεγάλη μας και η το μεγάλο μάθημα που πήραμε από αυτό το παιδί. Ότι δεν κοίταξε τον εαυτό του, αλλά αφού έγλυψε λίγο την καραμέλα, την έβγαλε, την έβαλε στο στόμα του διπλανού παιδιού. Και του άλλου παιδιού και του άλλου. 22 παιδάκια γευτήκανε μια καραμέλα. Σήμερα εμείς οι Έλληνες εδώ στην Ελλάδα πόσες τέτοιες πράξεις έχουμε κάνει, δηλαδή να μοιραστούμε αυτά που έχουμε με τον συνάνθρωπό μας. Τα παιδιά μας, η νεολαία, αυτό το παράδειγμα οφείλουν να ακολουθήσουνε και όχι να κοιτάζουνε το συμφέρον το προσωπικό. Σεβασμιότατε, περιγράψτε μας μία ημέρα, μία καθημερινή ημέρα στην Αφρική. Τι θα ξεχωρίζατε από αυτή την ημέρα Στην Ιεραποστολή δεν υπάρχει καλοπέραση.
[19:19]Δεν υπάρχει άνεση. Τα τελευταία χρόνια είναι αλήθεια, πάει πάρα πολύ καλά η Ορθόδοξος Ιεραποστολή στην Αφρική με το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας. Δόξα το Θεό. Αλλά υπάρχει και το μεγάλο πρόβλημα της πείνας και της φτώχειας. Και όπως λέει ο Χριστός ότι τους φτωχούς λέει, πάντοτε θα τους έχετε ανάμεσά σας. Έτσι η πρώτη μέριμνα που θα μπορούσα να πω ότι κάναμε στην στην Κάνα στην Αφρική, στην Ακτή Ελεφαντοστού. Στην Γκάμπια δεν προλάβαμε να διαδώσουμε τον χριστιανισμό. Αλλά ε αντιμετωπίσαμε αυτά τα προβλήματα του κόσμου. Και ο κόσμος τι θέλει Θέλει ένα ψωμί να φάει, θέλει ένα ρούχο να ντυθεί. Είναι αλήθεια στην Κάνα δεν είχαμε τόσο πολύ το μεγάλο πρόβλημα της πείνας, όπως είναι σε άλλα αφρικανικά κράτη τα οποία πραγματικά πεινάνε, δεν έχουνε ούτε τα παιδιά ένα ποτήρι γάλα να πιούνε. Στην Κάνα είναι αλήθεια, δεν είχαμε τέτοιο πρόβλημα. Ούτε στην Ακτή Ελεφαντοστού. Εκείνο όμως που είχαμε μεγάλη ανάγκη είναι το να σπουδάσουμε τα παιδιά. Διότι όπως λέει ο Ιερός Χρυσόστομος, μεγαλύτερη αξία είναι όχι να του δώσεις ένα καρβέλι ψωμί να να φάει, αλλά να του δώσεις τα μέσα με τα οποία μπορεί να αποκτήσει αυτό το καρβέλι ψωμιού. Και έτσι ο σκοπός ο δικός μου, ταπεινά βέβαια, τώρα σωστό λάθος, κοίταζα να σπουδάζω τα παιδάκια. Γιατί εκεί δεν υπάρχει δωρεά παιδεία, όλα πληρώνονται και κάλυπτα με τις διάφορες συνεισφορές που στέλνουνε από Ελλάδα, Κύπρο, Αμερική, τα σχολικά έξοδα των παιδιών. Άλλα από αυτά πάλι, όταν μεγαλώσανε, τα έστειλα στην ε Πατριαρχική Σχολή στην Κένια για να σπουδάσουνε Ορθόδοξη Θεολογία. Και σήμερα από αυτά αρκετοί έγιναν και ιερείς, με τη χάρη του Θεού και προς δόξα Θεού. Επομένως λοιπόν, δεν είναι μόνο το υλικό φαγητό, αλλά είναι και το πνευματικό φαγητό που οφείλουμε να προσφέρουμε. Ένα παράδειγμα, η Δεσποινίς Ευαγγελία η Νιχτάρη, όταν πήγε στην Μαδαγασκάρη, εκεί πράγματι αντιμετωπίσανε πολύ την πείνα, των των ιθαγενών. Αλλά αυτό ισχύει σε όλες τις αφρικανικές χώρες, γιατί δυστυχώς, ε θα και θα μου επιτρέψετε να πω το εξής, χωρίς να προσβάλλω κανέναν, ο Μαύρος δεν κοιτάζει την ανάγκη του Μαύρου. Κοιτάζει το καθημερινό του, να πώς μπορεί να συντηρηθεί ο ίδιος και την οικογένειά του. Ενώ εμείς οι Έλληνες, ως ορθόδοξοι χριστιανοί, ε δεν κοιτάζαμε ποτέ. Μα ποτέ. Και θα σας πω η πρώτη μου εμπειρία όταν πήγα στην Κάνα, ως προς το φαγητό. Ήταν το εξής. Είχαμε κάνει μια ιερατική σύναξη, όπου μαζεύονται οι ιερείς, οι οικογένειές τους, στον καθεδρικό ναό. Και εκεί, ας πούμε, περνούσαμε και τη μεγάλη εβδομάδα. Μεγάλη Παρασκευή λοιπόν, έρχεται ένας ιερέας και λέει, σεβασμιότατε, το παιδί μου έχει μαλάρια και κοντεύει να πεθάνει και δεν έχω χρήματα να από αυτό.
[23:16]Ούτε ούτε δεύτερη σκέψη. Ό,τι είχαμε και δεν είχαμε, του τα δώσαμε, πήγε στο νοσοκομείο και σήμερα είναι ολόκληρο παλικάρι αυτό το παιδάκι που θα πέθαινε αν δεν τον βοηθούσαμε.
[23:49]Ένα μάθημα που προσωπικά πήρατε από την ενασχόλησή σας όλα αυτά τα χρόνια με τις με τους ανθρώπους, με τις ανθρώπινες σχέσεις. Ποιο ήτανε Η αγάπη τους, η απλότητά τους, η ταπείνωσή τους. Αυτά τα τρία είναι τα πολυτιμότερα και θα μου επιτρέψετε να αναφερθώ σε ένα γεγονός την την πρώτη χρονιά που είχα πάει στην Κάνα. Είχα κάνει μια περιοδεία στα στα χωριά και επιστρέφοντας ένα ανδρόγυνο ηλικίας πάνω από 80 ετών, περιμένανε ώρες κάτω από τον καυτό ήλιο για να μου προσφέρουνε ως δώρα για το καλωσόρισμα δύο αυγά. Εγώ είναι αλήθεια, ντράπηκα να να τους τα πάρω, γιατί με αυτά μπορούσανε να περάσουνε την εβδομάδα τους που λέει ο λόγος. Και όμως τα δέχτηκα, ευγνωμονώντας τους ανθρώπους αυτούς, γιατί προσφέρανε κάτι το δίλεπτο της χήρας, όπως λέει το Ευαγγέλιο.
[25:00]Αυτό αυτό είναι που λείπει σήμερα στην κοινωνία μας, ότι δεν θέλουμε να στερήσουμε τον εαυτό μας, ώστε να ωφελήσουμε τον συνάνθρωπό μας. Και έκτοτε πάντοτε πάντοτε θυμούμαι αυτό το γεγονός.
[25:18]Με με συγκλόνισε κυριολεκτικά, γιατί είδα το παράδειγμα αυτών των φτωχών ανθρώπων να τώρα, χριστιανοί ήτανε, μη χριστιανοί, δεν δεν ξέρω. Δεν με έννοιαζε. Ποτέ δεν ρώτησα. Εκτός μόνο στη Θεία Κοινωνία, που πάντοτε λέγαμε ότι μόνο οι Ορθόδοξοι οφείλουν να έρχονται και να προσέρχονται στη Θεία Κοινωνία. Αλλά για την φιλανθρωπία και για τα σχολιά, ποτέ, μα ποτέ δεν κάναμε διάκριση ποτέ. Και γι' αυτό και στην Αίγυπτο, μέχρι και σήμερα, όχι μόνο στην Κάνα, αλλά και στην Αίγυπτο, πάντοτε με φωνάζουνε ο πατέρας μας. Αναφέρατε νωρίτερα για το κομμάτι της πείνας που υπάρχει στην Αφρική. Αναφερθήκατε όμως και στις ασθένειες που υπάρχουν στην Αφρική. Ασθένειες που πλέον υπάρχουν τα εμβόλια και που μπορούν να αντιμετωπιστούν. Εδώ στην Ευρώπη. Αλλά όταν βρισκόμεθα στην Αφρική, οφείλουμε να να σταματήσουμε να σκεφτόμαστε ως Ευρωπαίοι. Είχαμε πάει σε ένα πολύ μακρινό χωριό, γιατί εκεί τα χωριά δεν είναι δίπλα το ένα με το άλλο. Και οι κάτοικοι από το πιο μικρό μέχρι τον πιο μεγάλο, ήτανε όλοι λεπροί. 85% των κατοίκων με λέπρα. Και θυμόμουνα τότε τη θεραπεία των 10 λεπρών. Εδώ μιλάμε τώρα για εκατοντάδες λεπρούς, ανάμεσα στους οποίους ήτανε μια κοπέλα, την οποία την είχανε δέσει σε ένα δέντρο. Η καημένη και το φαγητό οι γονείς της το το πετάγανε σαν το σκυλάκι, για για να μην την πλησιάζουνε, γιατί ξέρανε τι είχε. Και η Δεσποινίς Ευαγγελία που ήτανε υπεύθυνη για το ιατρικό, φαρμακευτικό πεδίο της της επισκοπής. Είπε στους ιερείς μας να φέρουνε το κοριτσάκι και φέρανε αντίρρηση οι ιερείς. Μα λέει, έχει λέπρα. Φέρ το. Και ήρθε η καημένη και όπως θεράπευε, τέλος πάντων, κάποια φάρμακα πάνω στις πληγές της, αισθάνεται στο χέρι της κάποιες σταγόνες να πέφτουνε. Νόμιζε ότι ήτανε αίμα από τις από την κοπέλα. Αλλά τι ήτανε Ήτανε τα καυτά δάκρυά της. Που είχε συγκινηθεί που μια λευκή ξένη την είχε αγκαλιάσει τόσο πολύ. Και άλλη μια περίπτωση που καθάριζε τη λέπρα από ένα μωράκι και όπως καθάριζε εδώ τα δαχτυλάκια του, αυτά τα δύο δαχτυλάκια ξεκολλήσανε και πέσανε στο έδαφος. Γιατί αυτό κάνει η λέπρα. Πολύ πολύ. Ως προς τα τα φάρμακα προσπάθησα να πείσω όταν ερχόμουνα εδώ στην Ελλάδα και γιατρούς και μητροπόλεις, τέλος πάντων, να μας βοηθήσουνε. Ίσως χτίσουμε κάποιο λεπροκομείο εκεί κάτω. Αλλά δυστυχώς, επειδή εδώ στην Ελλάδα, αφού οι γιατροί μου λέγανε, μα δεν υπάρχει λέπρα. Μα δεν υπάρχει λέπρα εδώ στην Ελλάδα. Αλλά για ελάτε εκεί κάτω στην Αφρική να δείτε. Και μάλιστα κάποιοι πολύ καλοί μας φίλοι από τη Φλώρινα, γιατροί, ήρθανε στην Κάνα για να βοηθήσουνε. Ας είναι καλά οι άνθρωποι. Και το πρώτο που αν αντίκρισαν και αντιμετωπίσαν σε ασθενή ήτανε η λέπρα. Και δεν ξέρανε τι να κάνουνε οι άνθρωποι, γιατί δεν είχανε εμπειρία αυτής της. Άλλο θεωρία και άλλο η εμπειρία. Και ρωτούσανε τη Δεσποινίδα Ευαγγελία. Μα πώς πώς τι πρέπει να κάνουμε. Αλλά όταν δεν έχεις και τα ανάλογα φάρμακα. Ε, ό,τι μπορούσαμε. Γιατί εκεί οι άνθρωποι, επειδή δεν έχουνε ποτιστεί με φάρμακα, είναι αγνοί οργανισμοί. Και με την απλή ασπιρίνη μπορεί να δούνε βελτίωση σε πολλά θέματα υγείας. Και μάλιστα σε ένα άλλο χωριό πάλι, ένας φίλαρχος. Ε, ήρθε έδωσε η Δεσποινίς Ευαγγελία μια ασπιρίνη του έδωσε και α, του είχε βάλει ορό στα μάτια και καθαρίσανε τα μάτια του. Και ξαναμπήκε στη σειρά για να ξαναπάρει κι άλλο. Και του λέω, καλά εσύ, φίλαρχε, είσαι εδώ για να πρέπει πρώτα ο ο κόσμος και μετά. Όχι, λέει, να μου δώσει μέσα σε ένα τενεκέ. Έφερε ένα τενεκέ για να του βάλει ορό μέσα, έως να πλένει τα μάτια του κάθε μέρα. Η πολιτική, είτε στην Αφρική είτε εδώ, είναι παντού ίδιοι, φαντάζομαι, ε Ε, δυστυχώς. Παραδείγματος χάρη, για την ελονοσία, ξέρετε πόσα εκατομμύρια στέλνουνε στην Κάνα. Δεν σας λέω για άλλα κράτη, στην Κάνα. Για για να αντιμετωπιστεί η ελονοσία, η μαλάρια, εκατομμύρια. Ποτέ δεν φτάνει στον λαό. Ποτέ. Ε, είναι υπουργοί, πρωθυπουργοί, δεν ξέρω τι έχουνε εκεί. Πρόεδρος έχει. Αυτός που ήτανε τότε επί της εποχής μου ήτανε καλός χριστιανός και άνθρωπος, ναι. Έχετε κάποιο χαριτωμένο περιστατικό από όλα αυτά τα χρόνια που. Όλα είναι χαριτωμένα, όλα. Δεν υπάρχει τίποτα το δυσάρεστο. Και οι πιο μεγάλες δυσκολίες που αντιμετωπίσαμε, ήτανε πάντοτε ευχάριστες για το Θεό. Αλλά ας αναφερθώ σε ένα πολύ περιστατικό με τον πατέρα Επιφάνιο Χατζηγιάνγκου, που είναι ιερατικός προϊστάμενος στο στο στην Ιερά Μητρόπολη Φλωρίνης, στον ναό του Αγίου Παντελεήμονος. Είχε έρθει μαζί με τους γιατρούς από τη Φλώρινα και νοσοκόμες για να για το έργο το ιατροφαρμακευτικό. Ε, αφού μετά από την περιοδεία που κάναμε, ε ήρθε στο γραφείο μου. Το οποίο γραφείο ήτανε και κρεβατοκάμαρά μου και τραπεζαρία μου και έλεγα τρία σε ένα. Λοιπόν, εκεί λοιπόν, με την αθωότητά του, γιατί είναι πολύ καλός κληρικός και πολύ αθώος άνθρωπος, μας ρωτάει αν υπάρχει κανένα περίπτερο εδώ δίπλα στην επισκοπή να πάει να αγοράσει παγωτό. Ε, και εμείς σκάσαμε στα γέλια, γιατί όχι μόνο περίπτερο δεν υπήρχε, αλλά και να αγόραζε και να υπήρχε και να το αγόραζε, μέσα σε δύο λεπτά από πάγος θα γινότανε γάλα. Σας λέγατε νωρίτερα εκτός αέρα και για την και το πόσο χαμηλό θεωρείται για εμάς το κόστος για ένα εμβόλιο κατά της μαλάριας, που για τους ανθρώπους εκεί όμως είναι δυσβάστακτο. Ναι, βέβαια. Απλά να μοιραστούμε και με τους τηλεθεατές το ποσό, για να καταλάβουν λίγο και ο κόσμος να καταλάβει τις διαφορές που υπάρχουν. Κοιτάχτε, ε, σήμερα εμείς καταναλώνουμε χίλια δύο φάρμακα που είναι και πανάκριβα. Εκεί οι άνθρωποι δεν έχουνε τη δυνατότητα να αγοράσουνε μια ασπιρίνη, όχι ένα κουτί, μια ασπιρίνη. Που για μας δεν είναι τίποτα. Τι είναι μια ασπιρίνη, θα πούμε. Και όμως για αυτούς, γιατί καταρχάς ως Γεωργοί, γιατί στην Κάνα βέβαια οι περισσότεροι άνθρωποι είναι γεωργοί. Και όταν λέμε γεωργοί, δεν εννοούμε μεγάλα χτήματα. Εννοούμε όσο είναι ίσως το δωμάτιο αυτό που βρισκόμεθα και ηχογραφούμε. Όχι παραπάνω. Ο καθένας θα φυτέψει τις πατάτες του, τις ντομάτες, μελιτζάνες, αγγουράκια, ξέρω γω. Ε, δηλαδή, και όλοι τα ίδια αγαθά και προϊόντα πουλούνε. Επομένως, δεν υπάρχει περίπτωση οι άνθρωποι αυτοί να αναβαθμιστούνε οικονομικά μέσα στην κοινωνία, παρά μόνο όσοι πραγματικά είναι πλούσιοι. Και πλούσιος είναι αυτός που έχει βόδια ή και κατσίκια. Αλλά περισσότερο τα βόδια. Μεγάλη γεωκτήμονες που καλλιεργούνε ανανάδες, ξέρω γω και άλλα αγαθά και προϊόντα των τροπικών χωρών, είναι πάμπλουτοι και αυτοί κοιτάζουνε, όπως είπαμε, μόνο τον εαυτόν τους. Θα σας ευχαριστήσουμε για αυτό το ταξίδι που μας κάνατε σε έναν κόσμο πολύ διαφορετικό από αυτόν που ζούμε και σε έναν κόσμο που η αλήθεια είναι, σου δημιουργείται η αίσθηση και να τον γνωρίσεις, αλλά και να κάνεις κάτι να βοηθήσεις αυτούς τους ανθρώπους. Βεβαίως. Και εγώ εκ μέρους μου θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για την καλοσύνη σας που ήρθατε και να ανταλλάξουμε κάποιες σκέψεις. Κυρίως στην νεολαία. Διότι όπως είχα πει τότε που είχα ομιλία στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης για την ιεραποστολή, ότι καλό είναι ο κάθε νέος εάν θέλει πραγματικά να έχει μια εμπειρία της ζωής και της πραγματικότητας της ζωής, να πάει να εργαστεί λίγο. Όχι για χρόνια, λίγο, λίγους μήνες στην ιεραποστολή στην Αφρική, ώστε να δει πραγματικά τις δυσκολίες της ζωής, που εδώ δυστυχώς έχουμε άνεση σε πολλά πράγματα. Και γι' αυτό και θα εκτιμήσουνε οι ίδιοι και το φαγητό που τρώνε, αλλά και το πόσο θα μπορούνε να είναι περισσότερο κοντά στον συνάνθρωπό τους, ώστε να κατα να νικήσουνε την θλίψη και την και το άγχος που αναφέραμε στην αρχή της εκπομπής.
