[0:00]Vitamin. Հաջորդ իրավիճակը պատկերացրեք կրթության եւ գիտության նախարար Արմեն Աշոտյանը առանց ոչ մեկին զգուշացնելու գնացել է ինչ-որ դպրոց դասալսման։
[0:29]Թաք Ինչ վիճակ ունեմ։
[0:43]Ինչպես միշտ միակ մարդը, որը միշտ պատրաստ է, այո։ Խնդրեմ, Անդրանիկ, սկսիր։ Ախր ես ինչպես վեր կենամ գնամ, ախր ես ինչպես ուրիշ տեղ մնամ, ախր ուրիշ տեղ հայրեններ չկան, ախր ուրիշ տեղ խորովել չկա, ախր ուրիշ տեղ սեփական հողում սեփական։ Ապրես, բալես, քեզ ոչ մի բան չունեմ ասելու։ Սրանք լոտեր են, հլը վիճակները նայի։ Գնա, նստի։ Լսեք, ի՞նչ եք դուք դառնալու, ի՞նչ եք դուք դառնալու, ես չեմ հասկանում։ Այդ ձեր անգործությունը, այդ անխելքությունը, այդ դատարկությունը ձեզ ո՞ւր է բերելու։ Ի՞նչ եք դառնալու, ինչի՞ եք դուք պիտանի լինելու այս ազգին։ Մեծանալու եք, երեխաներ եք ունենալու, ի՞նչ եք սովորեցնելու ձեր երեխաներին, այ դատարկագլուխներ։ Ասա ի՞նչ։ Կարելի է գնալ գյուղ։
[1:40]Ասեք, հասկանու՞մ ես, քո գլխից եւ այստեղից նույն ձայնն է գալիս։ Ա լավ։ Նույն ձայնն է գալիս, դատարկագլուխ ես դու։ Դե դե։ Ես չեմ հասկանում, ընդհանրապես ի՞նչ պետք է ձեզ սովորացնեմ։
[2:06]10 տարի սրոկի մեջ ի՞նչ պետք է սովորացնեմ, ես չեմ հասկանում, այդ ո՞ր պայծառափայլ ճակատի մտքով է անցել սարքի 12 տարի, ես չեմ հասկանում։ Ինչի՞ համար են սարքել 12 տարի։ Ձեր նման մարդկանց համար, 12 տարին ի՞նչ պետք է անի։ Ձեզ եմ հարցնում։ Ինչի՞ եք ոտքի կանգնում։ Ինչի՞ ես ոտքի կանգնել։ Ի՞նչ։
[2:49]Մ։
[3:00]Պարոն Աշոտյան։ Բարեւ ձեզ, Կրթության եւ գիտության Աշոտյան։ Ես եկել եմ դասալսման եւ համարեք, որ ես այստեղ չեմ։ Ես վերջում կնստեմ եւ դասը չեմ խանգարի, շարունակեք այնպես, ինչպես շարունակում եք։ Շատ լավ, շատ լավ, կշարունակենք, ինչպես շարունակում ենք։ Ես այստեղ չեմ։ Շատ լավ, շատ լավ։ Նստեք, բալիկներ, նստեք, նստեք, այ իսկ ջան, նստեք։ Ախ։ Որտեղ կանգ առանք, ի՞նչ էինք խոսում, խնդրում եմ, հիշեցրեք մի հատ ինձ, որտեղ կանգ առավ մեր դասը։ Որ ասում էիք 12 տարին անիմաստ է։
[3:41]Ճիշտ է։ Անիմաստ է դրա մասին խոսելը, ճիշտ որոշումը 12 տարի, որ ավելի շատ սովորեն երեխաները, ավելի շատ սովորեն, ավելի շատ բան իմանան։ Պատրա՞ստ եք, սկսենք երեւի դասը միանգամից։ Ես այսօր կհարցնեմ մատյանով, հա՞, ովքե՞ր են պատրաստ, տեսնում եմ շատ-շատ ձեռքեր են բարձրացրած վեր։ Բայց ես կհարցնեմ մատյանով, ո՞վ է պատրաստ։ Ու, վաղուց չի պատասխանել Սահակյան Անդրանիկը, Սահակյան Անդրանիկը։ Խնդրեմ, եկեք, եկեք։ Սահակյան Անդրանիկ։ Անդրանիկ ջան։ Հարցերին պատրա՞ստ ես պատասխանել։ Այո։ Ես քեզ հարց կտամ աշխարհագրությունից՝ ո՞րն է Եվրոպայի ամենաբարձր կետը։ Ամենաբարձր կետը Մոնբլանը։ Վա՜յ, ապրես, շատ լավ միանգամից պատասխանեց, ընդ որում ասեմ, նա մեր թույլ աշակերտներից է։ Շնորհակալություն, նստիր, խնդրում եմ։ Եվ այսպես, Սահակյան Անդրանիկին հարցրեցինք։ Կարելի՞ է հարցնել, օրինակ, Անդրանիկ Սահակյանին։ Խնդրեմ, Անդրանիկ Սահակյան, մոտեցեք։ Անդրանիկ ջան, մեկ ուրիշ հարց տամ քեզ։ Ո՞րն է աշխարհի ամենամեծ կղզին։ Գրենլանդիան։ Ապրես, բալես, դու շատ լավ ես սովորել այսօր։ Նստի, խնդրեմ, նստի։ Երեւի է ուրիշ մարդու հարցնենք արդեն։ Եկեք հարցնենք Խաչատրյան Մհերի կողքի նստած տղային։ Տղա ջան, քո անունը ո՞նց է։ Անդրանիկ։ Արի, տղա ջան, արի։ Արի։
[5:05]Տղա ջան, ո՞րն է աշխարհի ամենալայն նեղուցը։ Դրեյքը։ Դրեյկի նեղուցը։ Ապրես։ Բրավո, նստիր, շատ լավ է, ես քեզ եւս մեկ անգամ։ Տիկին Սահակյան, իսկ ինչու՞ եք անընդհատ նույն աշակերտին հարցնում։ Ըըը։
[5:20]Կարող եմ ուրիշի՞ն հարցնել։ Մեր ջան, ոտքի, խնդրում եմ։ Ո՞րն է աշխարհի ամենալայն նեղուցը։ Դե ո՞նց ասեց մեր ընկերը։ Հա, ճիշտ է, Դրեյկի նեղուցը։ Գիտեր երեխան, ուղղակի։ Բայց հիմա էլ նույն հարցն եք, չէ՞, կրկնում, ախր, Տիկին Սահակյան։ Չէ, ախր ո՞նց նույն հարց։ Այս տղային հարցրեք, այս աշակերտը թող պատասխանի։ Տղա ջան, դու։ Գառնիկի՞ն։ Պատասխանի։ Բայց Գառնիկը հիվանդ է, այսօր չի եկել։
[5:53]Ո՞նց կարելի է։ Ա՜յ, ես ինչ հիվանդ եմ։ Չհասկացա։ Այ, ես ինչ վատ եմ, ինչի՞ չգնացի դասի։ Ի՞նչ էիք խոսում, Տիկին Սահակյան։ Տղա ջան, արի մի հատ այստեղ գրատախտակի մոտ, ես հարցերը կտամ, լա՞վ։ Ի՞նչ եք հարցնելու, իսկ ի՞նչ եք հարցնելու։ Ասեք, հարցերը։ Դուք, օրինակի համար, Հայկական լեռնաշխարհը ամբողջությամբ անցե՞լ եք այդ ծրագիրը, Պար լեռնաշղթան գիտե՞ք։ Պար լեռնաշղթան, դե իհարկե գիտեն, ո՞վ չգիտի Պար լեռնաշղթան, մանավանդ Գառնիկը։ Տղա ջան, Հայկական բարձրավանդակի վրա, լեռնաշղթա, որը ձգվում է մոտավորապես 250 կիլոմետր։
[6:36]Ես։
[6:48]Պատասխանի՛ր, տղա ջան, պատասխանի՛ր։ Մի վայրկյան։
[6:54]Տաշի՜ր։
[7:04]Ոչ, տղա ջան, Տաշիրը չէ, Տաշիրը չէ, ուրիշ, ուրիշ տարբերակ։ Ջան, հեյ, հա՜, հա՜, Սարը, հա՜ ջան Սարը։
[7:19]Հայկական պա՜ր։ Գիտի, ուղղակի պարոն նախարար, ձեզ տեսնելով մի քիչ հուզվել է երեխան։ Շատ եմ հուզվել։ Մի քիչ հուզված երեխան, թե չէ, կիմանար բոլոր հարցերի պատասխանը։ Արդեն 30 րոպե անցել է դասաժամից։ Այդ Էջմիածնի՞ց էիր կավիճ բերում։ Ավարայրի ճակատամարտի ժամանակ պարսից կողմը ո՞ր կենդանիներին էր հարբեցրել որպես զենք։ Հա՜։
[7:49]Փի՜ղ։ Կներեք, մի քիչ հիվանդ եմ, բայց մեկ է գալիս եմ դասի երեխաներին դաս սովորացնելու։ Փիղը դու ես հա։
[8:05]Փիղը։ Փիղը։ Ախր գիտես, ինչի՞ ես այդպես ուշացել։ Ճիշտ է, նստիր, տղա ջան, լավ, դու նստիր, տղա ջան։ Կներեք, բարեւ ձեզ։ Կարելի՞ է։
[8:19]Տղա ջան, ինչու՞ ես ուշանում։ Չհասկացա։
[8:24]Մի բան ասա, մի բան ասա, կտան, կտան։ Գնացել էի կավիճ էի բերում։ Գնացել էր կավիճ բերել, ես լրիվ մոռացել էի ասել, գնացել էր։
[8:50]Թե Վրաստանից էիր կավիճ բերում։
[8:59]Գնա դու այսօր ստանում ես բացակա, որովհետեւ ուշացել ես։ Տիկին Սահակյան, մեկ վայրկյան։ Արի, տղա ջան, եկեք հնարավորություն տանք տղային իր մեղքերը քավելու։ Արի, արի, տղա ջան։ Ես քեզ կտամ հարցեր, եւ, որ դու պատասխանես, եթե պատասխանես դրանց ճիշտ, կխնդրեմ, ընկեր Սահակյանին քեզ բացակա չնշանակի, ճիշտ է։ Իհարկե։
[9:21]Ոնց որ ես այդ իրավասությունները չունեմ։
[14:02]Դու եկա՞ր դասի, պարոն նախարար։ Տիկին Սահակյան, այո։
[14:31]Այսօր այսքանը, կհանդիպենք հաջորդ շաբաթ Շանթի եթերում։
