[0:00]Dzień dobry. Tematem dzisiejszym będzie Integracja Europejska, czyli temat, który tak naprawdę do tej pory był WoSie. A którego już w szkołach licealnych nie ma, więc tak czy siak, postaram się to zrobić raczej w skrócie telegraficznym niż mocniej się nad tym rozwodzić. Oglądamy.
[0:25]W tematach poprzednich mówiliśmy sobie o EWG, EWWiS, Euroatomie i tak dalej. Mówiliśmy o tym jak kształtował się Parlament Europejski. Mówiliśmy o tym jak kształtowała się finalnie Unia Europejska, bo pod tą nazwą będziemy od roku 1993 nazywali twór, który wcześniej stanowiły Wspólnoty Europejskie. I generalnie, jeżeli chodzi o zmiany, jakie były od lat 90. w Unii Europejskiej, były dosyć istotne i można zauważyć je już od roku 1995. Ponieważ do tego roku jakby w skład Unii Europejskiej wchodziło w sumie to 12 państw. Nie będę ich wymieniał, mamy je tutaj na mapie. W 95 roku do tego tworu dołącza Austria, Finlandia, Szwecja. Norwegia odrzuciła zaloty Unii Europejskiej. W 2004 roku, poza oczywiście Polską, do Unii Europejskiej włączają się Czesi, włącza się Cypr, włącza się Estonia, Litwa, Łotwa, Malta, Słowacja, Słowenia, Węgry. Więc będziemy mieli największe rozszerzenie granicy Unii Europejskiej. W 2007 roku będziemy mieli Bułgarię i Rumunię, w 2013 roku będziemy mieli Chorwację, No i w 2020 roku będziemy mieli rozbrat z Unią Europejską, czyli Brexit, tak zwane wyjście z Unii Wielkiej Brytanii. Ale co tam działo się między tym okresem czasu, czyli w latach 90. Na pewno po samym traktacie z Maastricht, uznano, że należy oprzeć Unię Europejską na trzech filarach, czyli Unii Gospodarczej, czyli wspólna polityka walutowa, rolna. Generalnie chodziło o to, żeby było to tworem silnym. Później będziemy mieli Unię Polityczną, czyli generalnie tak powiedzmy połączyć te państwa, żeby prowadzić wspólną politykę zagraniczną oraz utrzymywać bezpieczeństwo, oraz Unia Policyjno-sądownicza, której no, działania były następujące, żeby koordynować tak naprawdę działania policyjno-sądowe, ale w całej Unii Europejskiej, co miało doprowadzić do tego, żeby ogarnąć rozprzestrzeniający się w tym czasie rodzący się można powiedzieć w Europie terroryzm. Tak, już mówiłem na tych tematach poprzednich, mówiłem o Parlamencie Europejskim. On powstaje w 1952 roku, jako był wspólnym zgromadzeniem Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. Później od 79 roku już w bezpośrednich wyborach zaczęto co pięć lat organizować nowy połów, powiedzmy, że na rybku, czyli europosłów, którzy będą w tym parlamencie zasiadać. Aktualnie Parlament Europejski liczy sobie 705 posłów, europarlamentarzystów. I generalnie ma dwie siedziby: Strasburg we Francji oraz Brukselę w Belgii. Później idziemy sobie do Komisji Europejskiej, ja o niej też mówiłem. Ona powstała w 58 roku i generalnie składa się na dzisiaj z 27 komisarzy, gdzie każdy pochodzi jakby z innego kraju, zajmuje się nieco inną dziedziną, inną funkcję też będzie pełnił. To będzie generalnie jakby nadzór nad wykonaniem przez poszczególne kraje członkowskie, współpracując z Europejskim Trybunałem Obrachunkowym, bo to jest kolejna jakby organizacja, czy wszystkie postanowienia, które będą podjęte na łonie Unii Europejskiej są w tych krajach przestrzegane, wprowadzane i tak dalej. No tutaj byśmy jako Polska współcześnie mieli no dosyć duże problemy z Komisją Europejską, wypłata środków i tak dalej. To jest zupełnie odrębna kwestia. Nie będziemy się tym zajmowali. Idziemy dalej do Rady Europejskiej. I tutaj jest kwestia dosyć istotna. Mamy dwa takie twory, które bardzo podobnie do siebie brzmią: Radę Europejską i Radę Unii Europejskiej. Rada Europy to jest zupełnie inny twór spoza Unii Europejskiej i ją sobie tutaj możemy wykluczyć. Najpierw Rada Europejska. I w ramach tej Rady Europejskiej będziemy mieli tak zwanego prezydenta, nieformalnego prezydenta Europy, który będzie wybierany na dwa i pół letnią kadencję. Generalnie tak zwany przewodniczący Rady Europejskiej będzie głównie koordynował działania Unii Europejskiej, będzie ją reprezentował na forum międzynarodowym, będzie mógł dosyć dużo zrobić. Jednym z takich ludzi, którzy pochodzili z Polski i byli przewodniczącymi Rady Europejskiej, był na przykład Donald Tusk. Naszym kolejnym celem będzie Rada Unii Europejskiej, czyli generalnie twór, który będzie koordynował politykę wspólnoty oraz prowadził no politykę zagraniczną, ochronę środowiska, będzie odpowiedzialny za konkretne jakby dziedziny współpracy, życia w Unii Europejskiej oraz będzie przyjmował akty prawne Unii Europejskiej. Co pół roku jakby przewodnictwo w Radzie Unii Europejskiej pełni inne państwo. To jest tak tak zwana zasada rotacji, która to będzie obowiązywać i generalnie Rada Unii Europejskiej obok Parlamentu Europejskiego jest jednym z najważniejszych organów, bo jest organem decyzyjnym. To ona tak naprawdę przyjmuje akty prawne, co mówiłem też wcześniej, które są przeglądane przez Komisję Europejską, ale też i organizuje budżet Unii Europejskiej i stara się go dobrze rozdysponować. I na koniec jeszcze idziemy sobie do kolejnego organu, organu sądowego, czyli do TSUE. O tym skrócie też się współcześnie dużo mówi, na przełomie 22-23 roku, czyli Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej. On będzie miał w swoim składzie reprezentantów państw zrzeszonych, będzie miał 11 rzeczników generalnych i generalnie będzie miał swoją siedzibę w Luksemburgu.
[5:39]Zajmuje się orzekaniem o zgodności praw aktów unijnych, będzie kontrolował czy państwa członkowskie wywiązują się z zadań, które są podyktowane podpisanymi wcześniej traktatami, oraz rozpatruje różnego rodzaju skargi państw członkowskich na inne kraje, bądź problemy jakie dzieją się w danym państwie, gdyż tamtejsze sądownictwo może nie do końca funkcjonować jak należy. W roku 1985 powstaje coś takiego jak strefa Schengen. Ponieważ w miejscowości Schengen, Brukselburgu podpisano specjalne układy, które mówiły o stopniowym znoszeniu kontroli wspólnych granic pomiędzy państwami zrzeszonymi w Unii Europejskiej. W przyszłej Unii Europejskiej. Obecnie do strefy Schengen należy 26 państw, 22 państwa członkowskie Unii Europejskiej oraz Islandia, Norwegia, Szwajcaria i Liechtenstein. To oznacza, że jadąc do Szwajcarii, która nie jest w Unii Europejskiej, czy do Norwegii lecąc, nie musimy mieć tak tak naprawdę paszportu, ponieważ jest to umowa zrzeszeniowa z Unią Europejską i to powoduje, że granice tych państw stanowią granice strefy Schengen. Naszą granicą strefy Schengen jest nasza wschodnia granica na pułapie z Białorusią oraz z Ukrainą. Także tutaj ta strefa Schengen jest dosyć istotna, ponieważ po wprawieniu jej w życie wprawił się też ruch turystyczny, ale też i umożliwiono szybsze dostawy towarów, a także migracje zarobkowe w głąb Unii Europejskiej z krajów, które były biedniejsze, jak na przykład Polska. Myślę, że dalej jesteśmy biedniejsi, ale generalnie możemy wyruszać gdzieś za pracą już stricte legalną. Kolejnym krokiem będzie wspólna waluta, czyli tak zwana strefa euro, czyli waluta euro. Na początku było to od 2002 roku 12 państw. Teraz jest to państw 19, które są w Unii Europejskiej, ale dodatkowo mamy też państwa, które w tej Unii Europejskiej nie występują. I tak będzie na przykład z krajami, które są dalej podległe, powiedzmy, że krajom europejskim będącym w Unii Europejskiej. Tak będzie na przykład na Azorach, które są podległe Portugalii, czy na Maderze, czy na Wyspach Kanaryjskich, które są pod Hiszpanią, czy nie wiem, w Gujanie Francuskiej, czy Antylach, gdzie one są cały czas należące do Francji. Mamy też na przykład strefę Euro w San Marino, w Monaco czy też w Watykanie. Także to Euro funkcjonuje ze względów czysto turystycznych, ale też i takich, które miałyby tym malutkim krajom nieco pomóc i rzeczywiście pomagały. Ale to już jest zupełnie inna, inna kwestia. Teraz pójdziemy sobie bardziej w szczegóły tego jak te kraje postkomunistyczne, postsowieckie będą ubiegały się o akces w Unii Europejskiej i na tym sobie kończymy, już naprawdę obiecuję. Na początku wiem, że no Związek się rozpadł, więc kraje, które zostaną na lodzie będą biedne, będzie korupcja, będzie inflacja, będą w przyszłości ubiegać się o to, żeby do Unii Europejskiej dołączyć. Dlatego też w 1993 roku będziemy mieli na szczycie Rady Europejskiej w Kopenhadze sformułowane tak zwane kryteria kopenhaskie, czyli takie, które mają być spełnione, aby dane państwo weszło do Unii Europejskiej. Te kryteria były następujące: chodziło o stabilną demokrację, oraz respekt, respektowanie praw człowieka, uszanowanie mniejszości narodowych czy gospodarkę wolnorynkową. I tak my złożyliśmy oficjalny wniosek o przyjęcie jeszcze w kwietniu 1994 roku. Więc dosyć szybko chcieliśmy to wszystko załatwić, ale wiedzieliśmy, że tak szybko niestety to nie będzie trwało, ponieważ szereg zmian, które będą wprowadzane w późniejszych latach w Polsce, nawet i ta Konstytucja z roku 97 tych zmian no jakby tutaj nie uzupełni, nie zapełni, można tak braków, które do tej pory były w polskim prawie, więc troszkę to będzie trwało, dokładnie to 10 lat. Ale ważne jest to, że w 97 roku Rada Europejska wyraziła zgodę na rozpoczęcie negocjacji akcesyjnych z sześcioma państwami. To będzie tak zwana grupa Luksemburska. Poza Polską będziemy mieli Czechy, Cypr, Estonię, Słowenię, Węgry. No i ta Polska oczywiście szósta. Będziemy mieli kolejne kraje, które będą się ubiegały o to w późniejszym okresie czasu i to będzie tak zwana grupa Helsińska. I tu będziemy mieli już od 1999 roku taką grupę utworzoną, gdzie będziemy mieli Bułgarię, Litwę, Łotwę, Maltę, Rumunię i Słowację. Jak już wiemy z początku lekcji, nie wszystkie te państwa wejdą w tym samym czasie do Unii Europejskiej, bo kandydatura będzie tutaj zależała od tych czynników, które były kryteriami kopenhaskimi. A my spełniliśmy je dosyć szybko w porównaniu z Bułgarią, Rumunią czy tam na przykład do późniejszej Chorwacji, która też będzie w taki akces występowała. Ostatecznie w 16 kwietnia 2003 roku w Atenach Polska podpisuje tak zwany traktat akcesyjny i w czerwcu tego samego roku 2003 w naszym kraju zorganizowano referendum. Referendum, które przyniosło zdecydowane zwycięstwo zwolenników integracji europejskiej i nasze działania były wspierane przez wielu różnych polityków, ale też i przez papieża. Także finalnie 1 maja 2004 roku weszliśmy do Unii Europejskiej z kilkoma innymi państwami. W 2008 roku była to Rumunia, Bułgaria, w 13 Chorwacja, o czym mówiłem wcześniej. Granice otwarte były już nieco później, czyli będziemy mieli otwarte granice i możliwość emigracji zarobkowej. Także na tym byśmy sobie mogli swobodnie skończyć. Natomiast nie skończymy, bo jeszcze ten Brexit tak pokrótce, żebyśmy sobie o tym pamiętali. To będzie pierwsze wyjście z Unii Europejskiej na zasadach pokojowych. Już w 2016 roku w Wielkiej Brytanii przeprowadzono referendum, w którym 51% opowiedziało się za wyjściem z Unii. Czyli większość decyduje za mniejszość. W tym momencie jest to bardzo nieduża różnica, ale generalnie ostatecznie Wielka Brytania opuszcza Unię Europejską 31 stycznia 2020 roku. Zawarto w tym momencie szereg umów międzynarodowych, między innymi umowę o handlu, o współpracy oraz kwestie wymiany towarów, transportu i opiekę nad obywatelami Unii Europejskiej, którzy zostali w Wielkiej Brytanii i będą mogli tam dalej pracować. Ale to już jest kwestia zupełnie inna, bo jak wiemy, od 2020 roku wiele się zmieniło, między innymi Covid tu bardzo mocno zamieszał, ale to już jest inna sprawa. Na tą chwilę to wszystko. Dziękuję i do widzenia.
