[0:04]Καλησπέρα. Ε, είμαι η Νικολέτα Γεράρδη από τους Ροδόπη Runners και σήμερα έχω τη χαρά να υποδέχομαι τους δύο αθλητές με την καλύτερη επίδοση στο πρώτο Ροδόπη Backyard Ultra, που πραγματοποιήθηκε πέρυσι το Μάιο. Έχουμε μαζί μας τον νικητή του αγώνα τον Ηλία τον Τσαπαρέλη, ο οποίος ολοκλήρωσε 40 γύρους, 268,24 km και το δεύτερο αθλητή, το Θωμά Βουζόνη, με 39 γύρους και 261,53 km. Ε, παιδιά ευχαριστούμε πολύ που είστε εδώ μαζί μας απόψε. Θέλω να μου πείτε πώς ήταν η εμπειρία σας από το πρώτο Ροδόπη Backyard Ultra και γενικότερα από αυτού του τύπου τον αγώνα. Νομίζω ότι και για τους δύο ήταν ο πρώτος. Έτσι δεν είναι Ηλία θες να ξεκινήσεις εσύ Σωστά Ναι ευχαριστώ. Ε, γεια σου Νικολέτα, γεια σου Θωμά. Ευχαριστούμε πολύ που μας κάλεσες. Χαιρόμαστε πολύ που είμαστε εδώ. Αν και γενικά δε μας αρέσει να μιλάμε για το τρέξιμο, φαντάζομαι και το Θωμά δεν του αρέσει, δεν το κάνει αυτό, ούτε και συ Νικολέτα. Ε, λοιπόν, ε, όπως είπες, ναι, ήτανε ήταν το πρώτο μου backyard. Ε, πρωτόγνωρη εμπειρία, να σου πω την αλήθεια. Ξεκίνησα μην περιμένοντας τίποτα, η αλήθεια είναι. Αν και κάπως έτσι ξεκινάω πάντα για να μαι ειλικρινής. Επομένως δεν είχα στο μυαλό μου κάποιο συγκεκριμένο αριθμό γύρων, ούτε κάποια χιλιόμετρα. Ε, αν έτσι πούμε, αν το χωρίσουμε σε σε κάποια τμήματα τον αγώνα, θα έλεγα πως στην αρχή, μέχρι τους πρώτους 10 γύρους, ξέρεις, είναι το fun part. Το κομμάτι που ξέρεις γίνεται το το ζέσταμα, ας πούμε, για μας που κάνουμε μεγάλες αποστάσεις. Εκεί έκανα και κάποιους γύρους μαζί με το φίλο μου το Γιώργο που βοήθησε. Μετά από το 10 αρχίζεις και καταλαβαίνεις, εγώ δηλαδή το σώμα μου άρχισε να καταλάβει ότι ξέρεις ότι κάτι κάτι γίνεται, ότι δεν κάνουμε κάποιο long run, κάτι άλλο συμβαίνει.
[2:15]Αν δηλαδή υπήρχε ένα τραγούδι, ένα soundtrack εκεί πέρα για εκείνο το κομμάτι το 30 με 40, θα ναι το Run for your life των Iron Maiden. Μάλιστα. Νομίζω το Θωμά θα συμφωνήσει με αυτό. Ναι Θωμά και η δική σου η εμπειρία πώς ήταν Είμαι λάτρης των Iron Maiden, οπότε ναι, συμφωνώ. Και και δικός σου πρώτος Backyard έτσι δεν είναι Ναι, ακριβώς Νικολέτα, ήτανε ο πρώτος μου αγώνας και η εμπειρία του πρώτου Backyard ήταν πραγματικά κάτι ξεχωριστό. Ήταν ένας αγώνας που δεν μοιάζει με κανέναν άλλον, γιατί δεν τρέχεις για απόσταση αλλά για το πόσο μακριά μπορείς να φτάσεις ώρα με την ώρα. Αυτό ουσιαστικά συμβαίνει. Κάθε γύρος είναι μια καινούργια αρχή. Και είναι μια μικρή απόφαση να ξεκινήσεις πάλι, έτσι. Όσο περνάει ο χρόνος καταλαβαίνεις ότι δεν είναι μόνο σωματικός αγώνας, αλλά περισσότερο πνευματικός. Και αυτό ισχύει φυσικά για όλα τα ultra, αλλά εδώ πέρα είχες τη δυνατότητα στο διάλειμμα να να σκεφτείς γι αυτό το πράγμα. Για μένα ήταν μια πολύ δυνατή εμπειρία. Γιατί σε φέρνει αντιμέτωπο με τα όριά σου και ταυτόχρονα δημιουργεί και ένα ιδιαίτερο δέσιμο με τους υπόλοιπους δρομείς, γιατί τους βλέπεις συνέχεια στο δρόμο. Και Ναι, αυτό είναι αλήθεια και είναι μία ιδιαιτερότητα των backyard.
[3:36]Ε στους περισσότερους αγώνες και ειδικά στις υπεραποστάσεις, ο αγώνας των πρώτων με τον αγώνα των τελευταίων είναι κάτι εντελώς διαφορετικό και από πλευράς χρονικής διάρκειας, αλλά και όσο αφορά τη φυσική επαφή, έτσι δεν είναι Και σ' αυτού του τύπου τους αγώνες είναι όλοι μαζί, δηλαδή όλοι μαζί στέκονται κάθε φορά στην εκκίνηση, όσοι αποφασίζουν να συνεχίσουν. Οπότε αυτό είναι κάτι έτσι ιδιαίτερο και είναι που φέρνει και σε μεγαλύτερη επαφή τους δρομείς μεταξύ τους, έτσι δεν είναι Ε, οπότε Δεν είχατε κάποια ιδιαίτερη προετοιμασία για αυτό τον αγώνα. Δεν το δεν διαβάσατε, δεν μελετήσατε. Ε, δεν ήρθατε με κάποιο συγκεκριμένο πλάνο. Από αυτά που μας είπε ο Ηλίας, εγώ αυτό που αυτό κατάλαβα. Ε, για αυτόν, Θωμά εσύ το το μελέτησες λίγο παραπάνω. Ε, ή ήρθες να το δοκιμάσεις. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχα, δεν είχα καμία γνώση γι αυτό του είδους το αγώνα. Ε, και σε έναν αγώνα backyard μπορείς να έχεις ένα βασικό πλάνο, αλλά στην πράξη πολλά πράγματα αλλάζουν καθώς περνούν οι ώρες. Ήρθα, ήταν αρχικά για μένα μια ενδιάμεση προετοιμασία, για τον αγώνα που είχα αποφασίσει να κάνω, δηλαδή το βασικό μου στόχο της χρονιάς που ήταν ο Φειδιππίδιος άθλος, ο οποίος έγινε αργότερα το Νοέμβριο. Και οπότε αποφάσισα ότι ήτανε για μένα μια καλή δοκιμασία στο ενδιάμεσο. Φυσικά υπήρχε μια προετοιμασία, όπως είπαμε σε επίπεδο προπόνησης και αντοχής για τον άλλον αγώνα, αλλά το πιο σημαντικό είναι να είσαι έτοιμος να προσαρμοστείς. Μετά από πολλές ώρες τρεξίματος αρχίζεις να ακούς περισσότερο το σώμα σου και το μυαλό σου και να παίρνεις αποφάσεις γύρο με το γύρο. Δυστυχώς, ή ευτυχώς έτσι γίνεται και βλέπεις μέχρι που μπορείς να φτάσεις. Αυτό είναι και το ιδιαίτερο σε αυτούς τους αγώνες. Δεν είναι θέμα φυσικής κατάστασης, αλλά και διαχείρισης και της υπομονής του μυαλού και της ψυχολογίας. Κυρίως διαχείρισης, Ηλία δεν ξέρω τι λες εσύ για αυτό, συμφωνείς Ήθελα να πω ότι εσύ μας είπες πριν ότι έτσι ήρθες, ας πούμε, απροετοίμαστος, δεν ξέρω αν το λέω σωστά, αλλά είχες την πιο οργανωμένη ομάδα υποστήριξης, έτσι δεν είναι Κοίταξε, γενικά είμαι πολύ οργανωτικός. Δηλαδή κουβαλήσαμε πάρα πολλά πράγματα μαζί μας. Έτσι ώστε, ξέρεις, να να αποφύγουμε τυχόν πράγματα που μπορεί να μας βγάλουν εκτός προγράμματος. Οτιδήποτε δηλαδή μπορεί να τύχει να πρέπει να μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε. Είναι αυτό, είναι κάτι που το κάνουμε. Και είναι και μια συμβουλή αν θες για κάποιον που θέλει να το ξεκινήσει, ίσως όχι σε τέτοιο level που το έχουμε φτάσει εμείς, αλλά γενικότερα η οργάνωση μπορεί να βοηθήσει, ξέρεις, να αποφύγεις πολλές κακοτοπιές. Ε, τώρα όσον αφορά την ομάδα, εντάξει, θα το συζητήσουμε λίγο πιο μετά γιατί είναι μεγάλο κεφάλαιο. Ε, όσον αφορά τη διαχείριση τώρα, εντάξει, και εγώ έχω κάνει και ο Θωμάς φυσικά έχει εμπειρία στα ultra και εγώ έχω εμπειρία στα ultra. Ε, επομένως όλη αυτή η εμπειρία, όπως και η προπόνηση, αν θες, με τα χρόνια, δηλαδή όλο αυτό που έχεις χτίσει, σίγουρα είναι κάτι το οποίο σε βοηθάει. Επίσης, καταλαβαίνεις πολύ καλύτερα το σώμα σου και τυχόν ανάγκες που μπορεί να προκύψουν μέσα στον αγώνα και πώς αυτές να τις αντιμετωπίσεις. Αυτό το οποίο όμως δεν είχα αντιμετωπίσει και το οποίο είναι το ιδιαίτερο του αγώνα, όπως είπε και ο Θωμάς, είναι το ότι δεν έχεις μια προκαθορισμένη διάρκεια, ούτε μια προκαθορισμένη απόσταση. Και αυτό από κάποιο σημείο και μετά ξέρεις που ξεκινάει λίγο και η μονοτονία, μπαίνει μέσα το το κομμάτι της αϋπνίας και της κούρασης, σε βάζει σε περίεργες σκέψεις. Αρχίζεις σκέφτεσαι τι τι κάνω ας πούμε εδώ πέρα. Αρχίζεις σκέφτεσαι ξέρεις τι αποφάσεις έχεις πάρει στη ζωή σου. Και πώς ήτανε μια πολύ καλή απόφαση να να ξεκινήσεις και σε δυσκολεύει πολύ. Εμένα δηλαδή με δυσκόλεψε πολύ το ότι ξέρεις, δεν υπήρχε κάποιο τέλος. Φυσικά εντάξει, από κάποιο σημείο και μετά δεν μπορείς να βλέπεις. Εγώ δηλαδή δεν μπορούσα να βλέπω τον εαυτό μου πολύ μακριά μέσα στον αγώνα. Δηλαδή ο στόχος ήταν ξέρεις να ολοκληρωθεί ο κάθε γύρος. Επομένως δεν μπορώ να σου πω ότι okay, κάναμε 40 γύρους, ότι αν ο Θωμάς έκανε άλλον έναν ή άλλους δύο, ότι α, εγώ θα άντεχα για άλλους τρεις για να Όχι, ήμασταν και ο Θωμάς νομίζω, όπως και εγώ πηγαίναμε από κάποιο σημείο και μετά, ξέρεις, γύρω γύρω. Έβλεπες ε πώς είσαι, πώς νιώθεις. Έπαιρνες κάθε φορά την απόφαση του να ξανασταθείς στην εκκίνηση. Δηλαδή σε κάθε γύρο έπρεπε να πάρεις την απόφαση του να σταθείς στην εκκίνηση, ε, έτσι δεν είναι Έτσι έτσι. Επίσης, η απόσταση αυτή, τα 6,7 km φαίνονται, εντάξει, είναι μια σχετικά μικρή σε εισαγωγικά απόσταση. Τώρα για τους περισσότερους που τρέχουμε αρκετά. Και στην αρχή είναι μια απόσταση που που σου φαίνεται πολύ απλή να την κάνεις. Δηλαδή στην αρχή οι γύροι φεύγουν εύκολα. Μετά όμως είναι λίγο πιο δύσκολο όσο περνάει η ώρα. Εντάξει, είναι είναι λογικό. Ε, δηλαδή και το και ο κάθε γύρος σε επιβαρύνει παράλογα πολύ. Δηλαδή τώρα που καθόμαστε και το σκεφτόμαστε, δηλαδή λες, εντάξει, είναι απλά 6,7 km. Και ξέρεις είναι πράγματα τα οποία τα είχα δει. Δηλαδή είχα διαβάσει και τις εμπειρίες άλλων και του Γιώργου του Κουγιουμτζή και των άλλων παιδιών που είχαν τρέξει σε άλλα backyard. Και αλλά είναι δύσκολο να το να το καταλάβεις αν θα το κάνεις, αν δεν μπεις μες στον αγώνα. Ναι. Θωμά εσύ πώς το βίωσες αυτό Καταρχήν θα συμφωνήσω απόλυτα με τον Ηλία, γιατί φωτογραφικά στο μυαλό μου έρχονται όλα αυτά που ένιωθα κατά τη διάρκεια του αγώνα, καθώς ο Ηλίας τα εξιστορούσε. Γιατί νομίζω ότι έχουμε παράλληλες εικόνες τελικά. Ας ξεκινήσουμε πρώτα για να πούμε κάτι πάρα πολύ απλό, ότι πολλοί προπονητές λένε και νομίζω και πολλοί αθλούμενοι, γιατί αθλούμενο θεωρώ τον εαυτό μου παραπάνω παρά αθλητή, ε, ότι η προπόνηση μπορεί να πάει μέχρι τα 120 km, 130 βαριά βαριά. Από τα 130 km και μετά είναι διαχείριση, πνευματική και σωματική, αλλά ουσιαστικά μέσω του μυαλού σου. Αυτό δηλαδή που ουσιαστικά ε, έχεις να κάνεις είναι να ρυθμίσεις το μυαλό σου έτσι και την ψυχοσύνθεσή σου, ώστε να πείσεις το σώμα σου ότι μπορεί να πάει ακόμη πιο πέρα. Τώρα η φιλοσοφία και η τεχνική του backyard είναι λίγο πιο πολύπλοκη, διότι όταν έχεις αγώνες τους λεγόμενους point to point, Ηλία, νομίζω σωστά το λέω point to point λέγονται οι έξω οι αγώνες, είτε είναι σε βουνά είτε σε αθλό, δεν είναι οι κυκλικοί οι λεγόμενοι. Σε αυτούς τους αγώνες παίρνεις δύναμη γιατί λες, έχω λίγο ακόμη να πάω στον επόμενο μου στόχο. Εδώ ο στόχος σου ανακυκλώνεται κάθε φορά. Γιατί γιατί είναι αυτός ο κύκλος και όσο οι ώρες προχωρούσανε, υπήρχε και αυτό το κομμάτι που έβλεπες κάποιον άλλον αθλητή και τουλάχιστον είχες ένα σημείο συσχετίσεως, αντάλλασες μια κουβέντα και αυτό σου δίνει δύναμη να συνεχίσεις. Από ένα σημείο και μετά και ειδικά από τον 26ο, Ηλία, πότε ο ο Στέφανος, πότε Νομίζω στους 27. Στους 28. Δεν το θυμάμαι ακριβώς. Μείναμε, όπως λένε και στο χωριό μου, δύο νοματαίοι, εγώ και ο Ηλίας.
[11:34]Κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον στα μάτια και λέγαμε, πάμε και όπου μας βγάλει. Κι όσο πάρει. Κι όσο πάρει, κι όσο πάρει. Και ήτανε, ήτανε φανταστικό, φανταστικό. Ε, θα συμπληρώσω γιατί θα ήτανε άσχημο από την πλευρά μου να μην το αναφέρω. Εγώ θέλω να πω ότι για υποστήριξη είχα έναν άνθρωπο, ο οποίος είναι γνωστός στους Ροδόπη Runners, τον Γιάννη τον Καλούδη. Βεβαίως! Μας βοηθάει πολύ και τον αγαπάμε πολύ. Αυτός είναι ο Γιάννης ο Καλούδης και αυτό είναι το πνεύμα αυτού του ανθρώπου, να είναι πάντα υποστηρικτικός όχι μόνο στον άνθρωπο στον οποίο υποστηρίζει, αλλά και στους υπόλοιπους που υπάρχουν γύρω του. Ένας φανταστικός άνθρωπος. Και ομολογώ ότι με τη βοήθεια του Γιάννη, πήγα ακόμη πιο μακριά και είναι σημαντικό αυτό εδώ πέρα, αυτή την κουλτούρα να την να την να την δείχνουμε προς τα έξω και το είπε πάρα πολύ ωραία ο Ηλίας προηγουμένως, ότι με αυτή την κουλτούρα διαφημίζουμε κάτι μοναδικό. Και κάνουμε έτσι το τους αγώνες ultra πιο προσιτούς και πιο ελκυστικούς σε όλους τους δρομείς. Αυτό από μένα! Ωραία, ο Θωμάς μας δίνει την κατάλληλη πάσα Ηλία για να σε ρωτήσουμε για την ομάδα σου. Για την οποία είπες ότι τι θα μιλήσεις αργότερα. Θα θέλαμε πολύ να μας πεις τώρα πόσο πόσο ρόλο έπαιξε και πόσο σημαντική ήταν η συνεισφορά της. Και βλέπουμε ότι όχι μόνο για σένα, αλλά και για άλλους αθλητές μέσα στον αγώνα και στην ουσία και για τον αντίπαλό σου στο τέλος, έτσι δεν είναι Κοίταξε, αρχικά να πούμε σχετικά με αυτό που είπες με την κουλτούρα, ότι αυτό που έκανε η δική μου ομάδα με το Θωμά είναι ακριβώς η κουλτούρα του ultra. Προφανώς ξέρεις το κομμάτι της συνεργασίας το οποίο υπάρχει για μένα είναι συνυφασμένος με το ultra, ειδικότερα μέσα στο backyard για πάρα πολλούς λόγους, αυτό το βλέπουμε αρκετά πιο έντονα. Και μιας που ξεκινήσαμε τις φιλοφρονήσεις με το Θωμά, θα πω και εγώ το εξής. Θα πω αυτή την ιστορία τη μικρή. Λοιπόν, εμείς φτάσαμε, νομίζω, πρέπει να ήμασταν ενδεχομένως οι πρώτοι που φτάσαμε. Επομένως πήγαμε σε ένα τραπεζάκι εκεί πέρα, κάτσαμε, βάλαμε τα πράγματά μας. Ε, μετά από λίγο ήρθε και ο Θωμάς, ο οποίος κάθισε στο ίδιο τραπεζάκι το οποίο ήμασταν εμείς. Φυσικά ξέρεις αυτό ήτανε μια μια πολύ καλή σύμπτωση και αυτό που θυμάμαι από το Θωμά είναι πως μόλις έκατσε και τακτοποίησε λίγο τα πράγματά του, μας λέει το εξής. Λέει, παιδιά, εγώ έχω δύο θερμός. Στο ένα έχω ταχινόσουπα και τη θυμάμαι την ταχινόσουπα και στο άλλο έχω κριθαράκι, δεν θυμάμαι τι είχες. Και εννοείται, όποτε θέλετε, ανοίξτε, πάρτε. Και εκεί ρε παιδί μου, καταλαβαίνεις ότι βρίσκεστε, βρίσκεστε στο σωστό σημείο με τους σωστούς ανθρώπους. Δηλαδή αυτή είναι η κουλτούρα του ultra. Αυτή και προφανώς και η δική μου ομάδα, να πω επίσης ότι η δική μου ομάδα είναι, ήταν παντελώς άσχετη από ultra. Δηλαδή ήταν η γυναίκα μου, ήταν η αδερφή μου και ο γαμπρός μου, οι οποίοι, εντάξει, το ζουν μεν ε, από μια πλευρά, γιατί το και χρόνια ας πούμε ασχολούμαστε με τα ultra. Αλλά δεν έχει τύχει ποτέ να να μπουν σε έναν αγώνα σαν υποστηρικτές με αυτό τον τρόπο, πόσο μάλλον να το δουν, ξέρεις, από την αρχή μέχρι το τέλος. Νομίζω και δικαίως, θα το πω τώρα, μπορούμε να χαρακτηρίσουμε την ομάδα αυτή που η οποία με υποστήριξε την καλύτερη ομάδα υποστήριξης backyard στην Ελλάδα. Νομίζω επισήμως τους αξίζει. Βεβαίως.
[15:06]Ε, και αυτό είναι κάτι το οποίο φυσικά και όλη αυτή η κουλτούρα για την οποία συζητάμε, δεν είναι κάτι, δεν είναι πράγματα φυσικά τα οποία τα έχουμε συμφωνήσει, έχουμε κάτσει εμείς όλοι που ασχολούμαστε με το ultra και έχουν πει, α θα συμπεριφερόμαστε έτσι. Είναι πράγματα τα οποία απορρέουν μέσα από όλη αυτή την προσπάθεια, η οποία, ε, για να το πω έτσι πολύ λαϊκά, σου σπάει το τσαμπουκά. Δηλαδή τώρα δεν μπορεί άνθρωπος ο οποίος κάνει ultra που τρέχει 100, 200, 300 km να έχει μέσα του εγωισμό. Δεν μπορεί να βλέπει ανταγωνιστικά τον άλλον στο επίπεδό του, να μην του προσφέρει κάτι όταν εκείνος το έχει ανάγκη. Δηλαδή εγώ αυτό δεν το έχω δει και είναι κάτι το οποίο δεν υπάρχει, δεν το βλέπουμε δηλαδή μόνο και στην στην και στην ελληνική πραγματικότητα. Υπάρχει και παγκοσμίως και φαντάζομαι Νικολέτα και εσύ το έχεις δει που τρέχεις, που έχεις κάνει πολλούς αγώνες στο εξωτερικό, ότι αυτό είναι κάτι που ε, υπάρχει και έχει σχέση και με το πώς είμαστε εμείς οι άνθρωποι στις ζωές μας, έξω από το ultra. Όταν είμαστε εκεί πέρα και είμαστε όλοι μαζί, είμαστε κάτι άλλο, είμαστε, είμαστε ultra. Ναι, ναι, ναι. Είναι χαρακτηριστικό, ας πούμε, αυτής, αυτού του community που λέμε. Και νομίζω είναι και κάτι για το οποίο είμαστε και εμείς περήφανοι και που ανήκουμε, έτσι, έτσι δεν είναι Μας δίνει και αυτή την αίσθηση της, ας πούμε, έτσι λίγο σαν οικογένειας, κάπως έτσι. Και Ναι, συμφωνώ και εγώ απόλυτα μαζί σου σε αυτό το πράγμα. Και μακάρι κάποιες από αυτές τις ποιότητες, οι οποίες είναι πολύ ψηλά μέσα στο ultra, να μπορούσαμε να τις πάρουμε και στην κανονική μας ζωή. Τέλος πάντων, ας ελπίσουμε ότι εμείς που, τέλος πάντων, συσχετιζόμαστε πιο πολύ με τους αγώνες του, με τους ultra αγώνες, ότι θα μπορέσουμε να μεταφέρουμε κάποια πράγματα και στους ανθρώπους εκτός. Λοιπόν, τώρα για να κλείσω το κομμάτι της υποστήριξης, προφανώς το αποτέλεσμα αυτό το οποίο ήρθε το και οι γύροι αυτοί που κάναμε με το Θωμά, η ομάδα και όλες οι ομάδες παίζουν πάρα πολύ μεγάλο ρόλο και φυσικά, όχι μόνο από την άποψη των logistics του να σου φέρουν το φαγητό, να σου γεμίσουν το παγούρι και τα λοιπά, αλλά και και στην υποστήριξη, έτσι. Δηλαδή Και στο ψυχολογικό κομμάτι, εννοείται. Ναι, ναι. Όταν βλέπεις τους δικούς σου ανθρώπους να σε περιμένουν εκεί, ε πολλές φορές, ε πώς να πω, κάνεις και την υπερπροσπάθεια και για αυτούς, έτσι δεν είναι Κάνεις τα βήματα παρακάτω γι αυτούς που σε υποστηρίζουν. Και εμένα πραγματικά μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση το πώς ε, ενώ δεν είχε τύχει να να ξαναμπούν σε κάτι τέτοιο, δεν έχει τύχει να με ξαναδούν σε αυτή την κατάσταση που με είδαν. Ναι! Ε, το πώς το διαχειρίστηκαν και πώς μπόρεσαν να με βοηθήσουν πολλές φορές μην λέγοντας τίποτα, ρε παιδί μου. Δηλαδή πολλές φορές και η σιωπή είναι κάτι το οποίο το αποζητάς και είναι πολύ πιο βοηθητικό από το να σου πουν, έλα, εντάξει, πάμε, ξέρω γω και θα τα καταφέρεις. Είδες τώρα κι είναι και πώς είναι και σπάνιο αυτό το πράγμα να ε να μπορέσεις να φτιάξεις μια ομάδα που να αποτελείται από, ας πούμε, συγγενικά σου πρόσωπα, πολύ κοντινά σου πρόσωπα τα οποία να είναι και τόσο βοηθητικά σε ένα τέτοιο αγώνα. Αλλά νομίζω ότι και το backyard επειδή δεν έχει πολύ εντάσεις, δηλαδή εντάσεις εννοώ από ταχύτητα, ε είναι και πιο εύκολο να δημιου να δημιουργηθεί αυτό, έτσι δεν είναι Ε αυτή την αίσθηση έχω τώρα. Μπορεί να κάνω και λάθος. Βέβαια, έχω να πω ότι ε τα είπατε πάρα πολύ ωραία και χάθηκε η βασική μου ερώτηση, που ήταν και ο λόγος που σας κάλεσα και τους δύο εδώ. Και θεωρήσαμε ότι ήταν μία καλή ιδέα, γιατί εμείς θέλαμε να μιλήσουμε λίγο για το κομμάτι της συνέργειας. Ε και θεωρούμε ότι γενικά υπάρχει στο backyard ειδικά στους δύο τελευταίους, ε, υπάρχει πιο έντονα. Γιατί ο αγώνας συνεχίζει όσο αυτοί οι δύο άνθρωποι συνεχίζουν να τρέχουν και να βρίσκονται στην εκκίνηση στο ακριβώς της κάθε ώρας. Ε, και γι αυτό και στο backyard υπάρχει και στην ουσία υπάρχει και όνομα για τον δεύτερο, είναι ο assist. Είναι αυτός που βοηθάει τον πρώτο να καταφέρει το προσωπικό του αποτέλεσμα, αλλά και το αποτέλεσμα του αγώνα. Ε, εμείς με αυτή τη λογική σας καλέσαμε και τους δύο. Θέλαμε να ακούσουμε όλα αυτά τα πολύ όμορφα πράγματα που μας είπατε. Και θέλαμε να τα επικοινωνήσουμε και να τα μεταδώσουμε. Θέλω να μου πείτε τώρα κλείνοντας, τι τι θα συμβουλεύατε σε κάποιον που θέλει να πάρει μέρος σε ένα τέτοιο αγώνα. Και αν μάθατε, ας πούμε, κάτι που το το μάθατε στην πορεία, δεν το ξέρατε από πριν και θα θέλατε να το να το μεταδώσετε, ας πούμε, αυτή τη γνώση. Τι θα λέγατε Θωμά, θες να μας πεις εσύ Για μένα οι αγώνες backyard δεν είναι αγώνες που είναι μόνο για την elite των ultra. Είναι αγώνες που θα πρέπει κάθε άνθρωπος που θέλει να να αγωνίζεται, να κάνει αγώνες μεγάλων αποστάσεων, να τον δοκιμάσει. Και να δει με σωστό πλάνο και με τη βοήθεια πάντα ο καθένας του προπονητή του ή εν πάση περιπτώσει οποιουδήποτε τον συμβουλεύει, να κάνει μια προσπάθεια και να δει μέσα σε ένα safe περιβάλλον, διότι καλώς ή κακώς οι αγώνες ultra σου προσφέρουν safe περιβάλλον, επειδή είναι μέσα σε μια ακτίνα στην οποία μπορούν να σου προσφερθούν και οι πρώτες βοήθειες ή οποιαδήποτε άλλη βοήθεια μπορεί να χρειαστείς, να κάνουν την υπέρβαση και να προσπαθήσουν να δούνε μέχρι πόσο μακριά μπορούν να φτάσουν. Να κάνουν ένα καλό πλάνο, να συμβουλευτούν από άλλους ανθρώπους που πιθανώς έχουνε κάνει αγώνες backyard στο παρελθόν. Και να έρθουν με θετικό πνεύμα, να προσπαθήσουν ότι το δυνατόν καλύτερο. Για μένα είναι ιδανικοί αγώνες για πολλούς να ξεκινήσουνε το ultra running. Το ultra running είναι πάρα πάρα πάρα πολύ σημαντικό. Όσο για τα θέματα της συνέργειας, είναι πολύ πάρα πάρα πολύ σημαντικό. Ειδικά από τον 27ο και μετά που είχα τον Ηλία, για μένα ο Ηλίας ήταν εκείνη τη στιγμή το στήριγμα, όπως κι εγώ πιστεύω ότι σε ένα σημείο και μετά αποτελούσα το στήριγμα στον Ηλία. Κοιτούσαμε ο ένας τον άλλον στα μάτια και λέγαμε, πάμε και όπου μας βγάλει. Κι όσο πάρει, κι όσο πάρει, κι όσο πάρει. Και ήτανε, ήτανε φανταστικό, φανταστικό. Θα συμπληρώσω γιατί θα ήτανε άσχημο από την πλευρά μου να μην το αναφέρω. Εγώ θέλω να πω ότι για υποστήριξη είχα έναν άνθρωπο, ο οποίος είναι γνωστός στους Ροδόπη Runners, τον Γιάννη τον Καλούδη. Βεβαίως! Ναι, τον αγαπάμε πολύ. Ε, αυτός είναι ο Γιάννης ο Καλούδης και αυτό είναι το πνεύμα αυτού του ανθρώπου, να είναι πάντα υποστηρικτικός όχι μόνο στον άνθρωπο στον οποίο υποστηρίζει, αλλά και στους υπόλοιπους που υπάρχουν γύρω του. Ένας φανταστικός άνθρωπος. Και ομολογώ ότι με τη βοήθεια του Γιάννη, πήγα ακόμη πιο μακριά και είναι σημαντικό αυτό εδώ πέρα, αυτή την κουλτούρα να την να την να την δείχνουμε προς τα έξω και το είπε πάρα πολύ ωραία ο Ηλίας προηγουμένως, ότι με αυτή την κουλτούρα διαφημίζουμε κάτι μοναδικό. Και κάνουμε έτσι το τους αγώνες ultra πιο προσιτούς και πιο ελκυστικούς σε όλους τους δρομείς. Αυτό από μένα! Ωραία. Ηλία εσύ τι συμβουλεύεις Ε, λοιπόν, εγώ αρχικά όλα για μένα ξεκινάνε από το πώς προσεγγίζουμε, εντάξει, το λέμε αγώνα, για μας είναι πολύ παραπάνω, αλλά ας μην το ανοίξουμε τώρα αυτό το θέμα. Λοιπόν, πρώτα απ' όλα, επομένως, έχει να κάνει με την προσέγγιση. Εγώ θεωρώ τον εαυτό μου χομπίστα. Ότι είναι κάτι το οποίο δεν πληρώνουμε. Ε, οι περισσότεροι θεωρώ πως δεν πληρωνόμαστε που το κάνουμε. Επομένως θα πρέπει αυτό να το έχουμε έτσι λίγο στο πίσω μέρος του μυαλού μας. Και ακόμη κι όταν τα πράγματα, ξέρεις, μπορεί να γίνονται πολύ δύσκολα στα ultra, να μην χρειάζεται να τα παίρνουμε όλα πολύ σοβαρά. Και η προσέγγισή μας, τέλος πάντων, να είναι αυτή, γιατί πάμε να κάνουμε κάτι που μας αρέσει, πάμε να κάνουμε κάτι που το γουστάρουμε. Και ακόμη κι όταν, τέλος πάντων, τα πράγματα γίνουν δύσκολα, ας προσπαθήσουμε, δεν ξέρω, με χιούμορ, με επικοινωνία καλύτερη. Ε, να το διαχειριστούμε ό,τι είναι αυτό. Επομένως αυτή είναι, νομίζω, η βάση για όλα. Δηλαδή η διάθεσή μας παίζει πάρα πολύ μεγάλο ρόλο. Ε, το δεύτερο τώρα συμβουλή που θα έλεγα, έχει να κάνει με το με το να ακούμε το σώμα μας. Αυτό που ανέφερα και στην αρχή, θες πολλά πράγματα τα οποία, δεν θα αναφερθώ φυσικά σε διατροφή και σε σε ενυδάτωση, αυτά τα θεωρούμε δεδομένα, έτσι. Όμως πολλές φορές μπορεί να αρχίσουν να σε ενοχλούν πράγματα στον αγώνα, ξέρεις, να έχεις κάποιες μικροενοχλήσεις. Αυτά εκείνη την ώρα που σε ενοχλούν, που αρχίζουν, ρε παιδί μου, να υπάρχουν, θα πρέπει να τα αντιμετωπίσεις εκείνη την ώρα, γιατί μετά αν τα αφήσεις, είναι πολύ πιθανόν να σου κοστίσουν και τον αγώνα. Δεν υπάρχει λόγος να τα αφήσεις. Λοιπόν, το δεύτερο, επομένως, είναι αυτό, να ακούς το σώμα μας. Και το τρίτο είναι να βλέπουμε τι έχει ανάγκη μετά από εκεί και πέρα και το μυαλό μας. Δηλαδή πολλές φορές κάπου μπορεί να κάνουμε κάποια πράγματα τα οποία μπορεί να μη μας βοηθάνε σωματικά. Αλλά είναι ανάγκη να τα χρειαζόμασταν για να συνεχίσουμε πνευματικά, όπως είπε και ο Θωμάς. Και υπάρχουν διάφορα έτσι μικρά trick. Ο καθένας μπορεί να βρει το δικό του, το κάθε πράγμα που του ταιριάζει. Ε, για παράδειγμα, ο Κούρος περιέγραφε όταν έκανε το εξαήμερο του αγώνα ότι είχε ένα μπουκαλάκι με άρωμα και έβαζε λίγο άρωμα στο μουστάκι του, ας πούμε, και το μύριζε. Εγώ σε κάποια φάση είχα την ανάγκη για παράδειγμα να βουρτσίσω τα δόντια μου. Κάτι το οποίο, okay, θα μου πεις, είσαι, τρέχεις 30 ώρες, τι θα σου προσφέρει το να βουρτσίσεις τα δόντια σου. Κι όμως εκείνη τη στιγμή, ξέρεις, με ανανέωσε, έτσι, κάπως με ανακούφισε, με βοήθησε πάρα πολύ. Αυτό είναι λίγο Courtney, ε Λέει, έχει την οδοντόβουρτσα. Έτσι παίρνουμε ό,τι ό,τι μπορούμε. Ναι, ναι, ναι. Επομένως, έτσι, αυτά τα πολύ βασικά. Να ακούμε το μυαλό μας, να ακούμε το σώμα μας. Και έτσι για να ολοκληρώσω έτσι αυτό το αυτό το κομμάτι, ε, επειδή όπως είπαμε πριν, όπως είπα δηλαδή στην αρχή, έχει να κάνει και με το πώς προσεγγίζουμε τα πράγματα, να δείχνουμε σεβασμό σε όλους και σε όλες τις προσπάθειες. Είπαμε ότι υπάρχει αυτός ο όρος του assist που εδώ στη δική μας την παρέα την την είχε ο Θωμάς. Όμως αυτό είναι κάτι το οποίο είναι ο τίτλος που πήρε αφού τελείωσε ο αγώνας. Μέσα στον αγώνα ήμασταν στην ουσία και οι δύο assist. Ο ένας βοηθούσε τον άλλον όπως είπες και ο Θωμάς. Και πριν φτάσουμε στο σημείο να μείνουμε δύο, και όταν ήμασταν τρεις και πέντε και 10, ακόμα και τότε ο ένας βοηθάει τον άλλον. Και αυτό αν κάνουμε ξέρεις λίγο zoom out, ισχύει ακόμη και για αυτόν που θα κάνει έναν και δύο γύρους. Γιατί αυτός με τη σειρά του θα βοηθήσει κάποιον άλλον που θα κάνει τρεις με τέσσερις και ούτω καθεξής. Και αυτό αποτυπώνεται πολύ ωραία, αν θες, στο παγκόσμιο πρωτάθλημα ομάδων, που εκεί πέρα η κατάταξη δεν αφορά το πόσους γύρους θα κάνει ο πρώτος, αλλά είναι το σύνολο των γύρων που θα κάνει όλη η ομάδα. Επομένως, ακόμη και άνθρωποι οι οποίοι μπορεί να σκέφτονται ότι, ξέρεις τι, εντάξει, εγώ, ας πούμε, δεν ανήκω εκεί γιατί πολλές φορές και εγώ το έχω νιώσει πολλές φορές αυτό. Με διάφορα πράγματα που κάνω, να πω ότι ο καθένας συμβάλλει με το με το δικό του τρόπο στο σύνολο και στην κοινότητα του ultra. Ισχύει αυτό, ναι. Πολύ ωραία παιδιά. Ε, ένα τελευταίο. Να μας πείτε λίγο τις εντυπώσεις από τη δική μας τη διοργάνωση. Έτσι, λίγο τι σας άρεσε. Πώς το βρήκατε, γιατί ήταν και για μας η πρώτη προσπάθεια. Βάλαμε τα δυνατά μας, ήτανε και η πρώτη μας επαφή με αυτού του τύπου τον αγώνα, ας πούμε. Ε, θα θέλαμε πολύ έτσι ένα feedback από σας που, πώς να πω, σας συναναστραφήκαμε και περισσότερο λόγω της διάρκειας, έτσι δεν είναι Ηλία για πες εσύ. Θα ξεκινήσω εγώ. Ωραία. Κοίταξε, τώρα, εφόσον μας έχεις εδώ πέρα καλεσμένους, δεν μπορούμε να πούμε και πολλά άσχημα. Εντάξει. Όχι, δεν θέλω να μας αποδοκιμάσετε. Λοιπόν, πλάκα κάνω. Ε, κοίταξε, ήτανε τώρα τι να πω, εντάξει, θα ακουστώ και λίγο γραφικός. Ε, εγώ πέρασα πάρα πολύ καλά. Θεωρώ πως η διοργάνωση βρισκόταν σε πάρα πολύ υψηλό επίπεδο. Θα πω ότι σε κάποια φάση μια αστεία ιστορία, επειδή υπήρχε γενικά πολύ φαγητό, εντυπωσιακά πολύ φαγητό, περισσότερο από όσο έχουμε συνηθίσει γενικότερα. Ε, από κάποιο γύρο και μετά, κάθε φορά που που έφτανα στο εκεί στο στην εκκίνηση, στον ανεφοδιασμό, οι δικοί μου μου έδιναν να φάω. Κάθε φορά. Κι εγώ, επειδή το μυαλό μου εκείνη την ώρα, ξέρεις, δεν λειτουργούσε και πολύ καλά, κάθε φορά έτρωγα. Και αφού το συνειδητοποίησα αυτό, μετά από τρεις, τέσσερις γύρους, λέω, παιδιά, μη μου δίνετε συνέχεια να τρώω. Αυτό το λέω προς τιμήν σας. Εντάξει, το φαγητό είναι πολύ βασικό φυσικά στα ultra. Ε, υπήρχαν όλα σε αφθονία, που εμένα μου έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση. Δεν το το βλέπεις σε αγώνες ultra που που βλέπεις που ξέρεις ότι το έχουν οργανώσει άνθρωποι οι οποίοι τρέχουν ultra και που ξέρουν τι κάνουν. Έτσι, δηλαδή, πολύ σημαντικό. Ε, και να ευχαριστήσω φυσικά για όλη την για όλη την υποστήριξη. Συνέχεια ήταν εκεί πέρα κόσμος. Σε κάθε γύρο με χειροκροτούσαν τα παιδιά και εμένα και το Θωμά και όλους. Δηλαδή, δεν, δηλαδή, σε κάποια φάση λέω, παιδιά, δεν βαρεθήκατε ακόμα, δηλαδή να χειροκροτάτε. Εντάξει, με έχετε δει τόσες φορές, δεν χρειάζεται. Εντάξει. Ένα μεγάλο μπράβο και ένα μεγάλο ευχαριστώ. Και φυσικά και πέρα από τα λόγια, ρε παιδί μου, γι' αυτό το λόγο θα έρθω και θα συμμετάσχω και στο επόμενο backyard, έτσι, που θα γίνει, ε, την 1η Μαΐου. Τέλεια. Θωμά πες μας κι εσύ. Υπάρχει μία έκφραση, αμερικάνικη που λέει, feels like home. Έτσι ακριβώς ήτανε. Ναι, ναι, ήτανε το ότι ο Ηλίας έθεσε ένα πάρα πολύ ωραίο σημείο, ότι φάνηκε ότι τον αγώνα τον οργανώσαν άτομα τα οποία τρέχουν. Και φάνηκε, γιατί ακόμη και η προετοιμασία του φαγητού, ε, ότι ότι υποστήριξη δίνατε, φαινόταν ήταν από ανθρώπους που ξέρουν τι χρειάζεται ο αθλητής. Και για να πάμε και ένα ένα ένα βήμα παραπέρα, όταν χρειαζόμασταν κάτι και να μην υπήρχε, φρόντιζαν στον επόμενο γύρο και υπήρχε. Σωστά, σωστά. Αυτό δεν ήτανε για να διαφημίσει. Συμφωνείς Ηλία, έτσι, σε αυτό το πράγμα Και αυτό δεν ήτανε για να διαφημιστεί το Ροδόπη Backyard. Ήτανε γιατί ήταν από ανθρώπους που ενδιαφέρονται για τους εκεί μέσα που δίνουν εκείνη τη στιγμή τον εαυτό τους. Πάρα πολύ απλά γινότανε με αυτό τον τρόπο. Και εμένα αυτό το πράγμα μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση. Και το πόσο υποστηρικτικοί ήταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι εκεί πέρα και ότι πάντα είχανε να πούνε μία καλή κουβέντα. Αυτό για ανθρώπους που ξέρουν να εκτιμούνε, γιατί εγώ δεν είμαι πάρα πολύ έμπειρος στα ultra. Έχω τέσσερα χρόνια που τρέχω ultra. Αλήθεια! Κι έχεις κάνει τόσο τόσο μεγάλα πράγματα. Πολύ εντυπωσιακό. Τρέχω τέσσερα χρόνια με την καθοδήγηση του προσωπικού μου φίλου, του επαγγελματίες, ο οποίος είναι δέκα φορές Σπαρταθλητής, ο Στέργιος Αναστασιάδης. Δεν έχω την εμπειρία άλλων ανθρώπων, έχω το πείσμα όμως άλλων ανθρώπων και προσπαθώ όσο μπορώ κάθε φορά. Πάντως ένα πολύ ωραίο πράγμα που είπε ο Ηλίας, είπε πάρα πολύ ωραία πράγματα. Ε, και και χαίρομαι που συμφωνούμε είναι ότι το χαμόγελο, το χαμόγελο είναι μεγάλη υπόθεση. Το χαμόγελο είναι ψυχική ντόπα που λένε στην γλώσσα των, ε, των δρομέων. Γιατί σου δίνει την εκείνη την αυτοπεποίθηση και εκείνη την ενέργεια να προχωρήσεις ακόμη κι όταν το σώμα σου δεν είναι σε τέτοια καλή κατάσταση. Και σ' αυτό το πράγμα βοηθήσατε και εσείς, παιδιά, εκεί πέρα πάρα πολύ, πάρα πολύ. Παρεπιπτόντως, είμαι σε αυτό τον αγώνα μέχρι στιγμής και για μένα τα πράγματα δείχνουνε ότι πάλι θα χαμογελάμε ο ένας στον άλλον. Εύχομαι και σε ακόμη περισσότερους. Τέλεια, τέλεια, τέλεια. Ειλικρινώς που θα είστε και φέτος μαζί μας. Ε, δεν το συζητώ.
[32:38]Ήταν πολύ όμορφα τα πράγματα που είπαμε. Και έτσι χάρηκα πάρα πολύ που έτσι πήρε σάρκα έτσι όπως το είχα στο μυαλό μου βασικά. Ε, να είναι κάτι όμορφο και κάτι ενωτικό και κάτι θετικό. Και δεν θα μπορούσε να μην είναι με σας τους δύο να πω την αλήθεια. Ε, γιατί είστε έτσι. Αυτό. Θα χαρούμε πάρα πολύ που θα είστε και φέτος μαζί μας. Ε, αυτά. Και θα τα πούμε σύντομα και από κοντά.
