[0:00]Δεν απαγορεύεται Αχίλλειο να ζητούμε και υλικά πράγματα. Διότι άμα κάνεις Ποτέ δεν ζητούμε. Απαντάς όταν κάνεις χρειάζεται γιατί έχει οικογένεια.
[0:13]Μια φορά μου είπε κάποιος εδώ πριν μερικά χρόνια, έξι χρόνια. Αυτός ήταν πολύ φτωχός άνθρωπος σε ένα χωριό στις Σέρρες.
[0:26]Και δεν είχε χρήματα να αγοράσει δύο ψωμιά. Είχε τέσσερα παιδιά. Πήγε σε ένα αδερφό του, ζήτησε, λέει, δεν σου δίνω. Δώσ μου δανικά χρήματα να αγοράσω ψωμί. Και αυτός ο καημένος λέει, πού θα πάω, πήγε και άναψε το εξωκλήσι μου, όπως μου είπε ο ίδιος, του Αγίου Γεωργίου. Είχαν ένα εξωκλήσι στο χωριό τους. Και παρακάλεσε τον Άγιο εκεί. Άγιε Γεώργιε, σου κάνω το καντήλι σου. Σε παρακαλώ, βοήθησέ με. Είμαι σε αδιέξοδο. Δεν έχω τίποτα. Λέει, πεινάει η οικογένειά μου. Πρέπου, πού να πάω τώρα. Και βλέπει στον ύπνο του τον Άγιο Γεώργιο. Και του λέει, έξω από το εξωκλήσι υπάρχει μία πέτρα φυτεμένη. Εκεί στην θα την ταράξεις του λέει. Και κάτω από την πέτρα θα βρείτε μία χρυσή λύρα. Θα τη βρεις αυτή και θα ξεπεράσεις τον πειρασμό αυτόν που έχεις. Όντως, πήγαν με τα παιδιά του. Ήταν βαριά η πέτρα. Και μάλιστα ήταν μπροστά από την πόρτα του εξωκκλησίου του. Δηλαδή λίγο, ένα μέτρο έχει, μία πέτρα φυτεμένη στο έδαφος. Και να, κήλυσαν την πέτρα και βρήκαν μια χρυσή λύρα. Και αυτό το πράγμα τους βοήθησε, πήγαν, το πούλησαν, φαντάζεστε τι έκαναν, και πήραν μερικά χρήματα και ανέπλευσαν. Θέλω να πω ότι όταν κανείς δεν έχει, δεν είναι κακό να ζητά. Αλλά όταν κανείς έχει ζητά και ζητά, πλεονεκτικά, τότε είναι λάθος, μεγάλο αυτό. Εδώ βλέπεις ο άνθρωπος έχει πλεονεξία πολύ λόγω της φιλαυτίας. Έχει πέντε, θέλει 10. Έχει 10, θέλει 20. Έχει 20, θέλει 30 και ούτω καθεξής.
