[0:00]د کلي خلک لا ورته یې کور نلګلره، د زاړې حدیرې تر شا، یوه پخوانۍ ښوونځي ولاړو. دیوالونه یې درزونه درلوده، کړکۍ یې ماتې وې. او د انګړ وچې ونې به د باد پراتلو، پزیدې. دا ښوونځي کلونه مخکې بند شوې وه. خلک به وویل چې هلته یو وخت ډېر ماشومان سبق تراتل، خو بیا یوې شپې ناسا په ښوونځي ته شوا. استاد ورک شو، او له هماغه ورځ نه، چې جرأت ونکړ چې هلته دننه لاړ شي. د کلي خلک یې یوه خبره تل تکراروله، کله د شپې لدې ښوونځي نه قومي ترانه واوریدی، شاته مه ګوره. په همدې کلي کې یو هلک اوسېدو، نوم یې یوسف وو. یوسف زړور وو، خو د رازونو مینوال هم وو. هر وخت به یې هڅه کوه چې د کلي زاړې پټې راوزونه معلوم کړي. یوه شپه هغه او د هغه ملګرې حامد له حجرې نه بیرته کور تر روان وو. سپوږمۍ یې نیمه پټه وه، او شپه بیخي خاموشه وه. کله چې دوې هدیرې خوا ته ورسیدې، له لرې نه د قومي ترانه اواز پورته شو. پاک سرزمینه شادبا. حامد په یوه دم ودریدو، هغه په لرزیدلې غږ وویل. دا، دا د هماغ ښوونځي نه راځي. یوسف د تیارې خوا ته وکتل. هو، یوسف ورته وویل، کیدلای شي څوک دننه وي. خو حامد سم دستي د هغه لاس ونیو. نه، خلک وایي که دا قومي ترانه واوریدی باید منډه کړي. یوسف لا څه نه و ویل چې د ښوونځي د ماتې کړکۍ له شانه یو شی شکاره شوا. شاته مه ګوره. حامد په چیغو وویل، منډه کړه. دواړه هلکان په منډه د کلي پلو روان شول. خو کله چې یوسف د منډې په منځ کې شاته وکتل، د هغه وینه یخه شوا. ځکه د ښوونځي هغه شيښکنه د هغوی تر شا روان وه. یوسف او حامد په ساسا کورونو ته ورسیدل. حامد سم دستي خپل کور ته ننوتل، خو یوسف چې لا هم وېرېدلی و، د خپل کور دروازې ته ودرېدل.
[2:06]او هماغه وخت د هغه تر غو یې یو یخ اواز راغې. سبا شپه ستا وار دۍ. سهار چې لمر راوختو د یوسف پلار د کور د دروازې مخې ته یو شی وموند، او پرې یوازې یو نوم لیکل شوی وو، یوسف غیرحاضر دۍ. د هغه پلار حیران شو، دا څوک دلته پرېښی دۍ. خو یوسف غلې وو، هغه سم دستي خپل ملګرې حامد ته ورغې. خو کله چې د حامد کور ته ورسید، فضا عجیبه وه، د حامد مور ژړل. یوسف په بېړه وپوښتل، حامد چیرته دۍ. د حامد مور په ژړه وویل، له سهار راهېستې ورک دۍ. یوسف یخ شو، ځه، هغه وویل، د هغه په کټ کې یوازې دا پروت وو، پسی یې رنګ لیکل شوی وو، حامد غیر حاضر. د یوسف سا بنده شوا. هماغه ماښام یوسف د کلي تر ټولو زاړې سړي ملا صابر ته ورغې. ملا صابر د ښوونځي نوم واوریدل، نو رنګ یې بدل شو، هغه ورته وویل. هغه ځای کلونه مخکې د علم کور وو، خو بیا په لعنت بدل شو. یوسف وپوښتل، څنګه؟ ملا صابر ژوره سا واخیسته، هلته یو استاد وو، ډېر سخت، خاموش او عجیب سړی. د سخت ژمي پر مهال څو ماشومان سبق ته نه راغلل. سبا سهار چې خلک ښوونځي ته ورغلل، هلته استاد نه وو، ماشومان هم نه وو. یوازې د تختې پر دیوال پښتو لیکل شوی وو. سبق لا نده ختم. له هماغې ورځې وروسته ښوونځي وتړل شو. خو کله کله د شپې له هغې نه قومي ترانه اوریدل کیده. یوسف په لرزیدلې غږ وویل، نو حامد هم هلته دۍ. ملا صابر ورو سر خوځاوو. که ته سبا قومي ترانه مخکې دې پیدا نه کړ. نو هغه به هم د هغوی له ډلې شي. هغه یوسف ته یو زوړ تسبیح ورکړ، که دننه لاړې، هرڅه به واورې، خو هېڅ غږ ته به جواب نه ورکوې. هماغه شپه یوسف یوازې د بندي ښوونځي پلو روان شو. هدیره خاموشه وه، او ښوونځي پتیاره کې لا هماغه سې ولاړه وه. کله چې هغه دروازې ته ورسید، دروازه په خپله خلاصه شوا. یوسف ورو دننه ننوت. د انګړ په منځ کې د ماشومانو څو بوټونه قطار ايښتي وو، او د هغوی ترڅنګ د حامد چپلکې.
[4:36]یوسف سا بنده کړه، او هماغه وخت له تیاره دهلېزه نه یو دروند مات غږ راغې. تولګی شروع شو. یوسف د ښوونځي پتیاره انګړ کې کنګل ولاړو. یوسف او ورو ورو د هغه پلو روان شو. دهلېز اوږد، تیاره او دړونۍ وو. د دیوالونو پر سر زړې تختې ژورند وې، او پرې لا هم د ماشومانو نومونه لیکل شوي وو. خو کله چې یوسف د ورستنۍ خونې دروازې ته ورسید، د هغه سا بنده شوا. دننه د زړو لړګیو پر څوکیو ماشومان ناست وو، ټولې چوپ وې. سرونه یې ټيټ وو، او په منځ کې د تختې مخې ته یو اوږد شيشکر ولاړو. استاد. هغه ورو ورو شا واړوله، او یوسف چې د هغه مخ ولیدل، وینه یې یخه شوا. د استاد مخ نیمه تور شوی وو، سترګې یې ژورې او تښۍ وې، او خوله یې داسې ښکاریده لکه د کلونو راهېسې موسکا پرې کنګل شوې وې.
[5:37]هغه په مات غږ وویل. شاته مه ګوره. چا چې درس نه دې ویلی باید کنګل شی. یوسف د خونې په کنج کې حامد ولیدل. حامد هم د نورو ماشومانو تر منځ ناست وو، خو سترګې یې سپینې شوې وې، او حرکت یې نه کاو. یوسف په چیغو وویل، حامد. خو حامد غلې وو. استاد ورو ورو خپل لاس پر تختې پوروړې کړ. هلته پښتو لیکل شوی وو، غیر حاضر مساوي ورک. استاد وویل، چا چې درس ندی ویلی باید کنګل شي. یوسف سم دستي د ملا صابر خبرې را یاد کړې، هر غږ ته جواب مه ورکوې. استاد ناسا په قهر چیغه کړه. شاته مه ګوره.
[6:28]کینا.
[6:31]یوسف په وېره شاته منډه کړه. استاد ورو ورو د هغه پلو روان وو.
[6:39]یوسف سم دستي تسبیح را اوستل، او آیت الکرسي یې پلو و خلوستل پیل کړل. په هماغه شیبه استاد چیغه کړه، لکه وچه خښته چې ټوټې ټوټې شي. ماشومانو هم یو ځای چیغې کړې، او د تختې پر سر لیکل شوې جمله بدله شوا. اوس پرې لیکل شو، زموږ حاضري پشپړه کړ. یوسف سم دستي پوي شو، دا ماشومان بندي پاتې دي. تر څو چې د استاد حاضري کتاب ختم نشي، هغوی نه خلاصیږي. هغه سم دستي د استاد مېز ته ورمنډه کړه. هلته یو زوړ دروند حاضري رجسټر پروت وو، رجسټر یې ورپورته کړ، او د چراغ اور یې پرې واچاوو. کاغذونه سم دستي بل شول. استاد داسې چیغه کړه، لکه ټول ښوونځي و لرزېدل.
[7:37]ماشومان یو په یو له څوکیو ورپورته شول، او بیا د سپین لوګي سره ورک شول. یوسف ژر حامد ورپورته کړ، کله چې دواړه د انګړ نه وووتو، د ښوونځي چت په زور راولېدو. او ودانی د دې پمنځ کې نیمه ونړه ول.
[8:01]او له هغې ورځې ووسته له بندي ښوونځي نه بیا هېڅ کله قومي ترانه نه اورېدل شول. سبق لا هم پاتې دۍ.
