Σχέσεις Βυζαντίου - Δύσης. Αγώνες για τη διατήρηση των ιταλικών κτήσεων-Ιστ. Β΄ - Γ.Ι.7 SchoolForAll

[0:08]Ομάδα, καλώς ήρθατε σε ένα ακόμη School for All. Ιστορία Δευτέρας Γυμνασίου. Βρισκόμαστε στο τρίτο κεφάλαιο και θα μιλήσουμε για τις σχέσεις του Βυζαντίου με τη Δύση και τους αγώνες για τη διατήρηση των ιταλικών κτήσεων. Οι ερωτήσεις για το σημερινό μας μάθημα θα είναι δύο και θα προσπαθήσουμε να τα κάνουμε όλα πολύ εύκολα και πολύ απλά. Πάμε να ξεκινήσουμε. Ερώτηση νούμερο ένα. Σε ποιες περιοχές της Ιταλίας επικρατούσε το ελληνικό στοιχείο; Το ελληνικό στοιχείο επικρατούσε στη Νότια Ιταλία και τη Σικελία. Οι Έλληνες από την αρχαιότητα είχαν ιδρύσει αποικίες εκεί και η περιοχή μάλιστα ονομαζόταν Μεγάλη Ελλάδα. Φτάνοντας τώρα στον 7ο και τον 8ο αιώνα, το ελληνικό στοιχείο της περιοχής ενισχύθηκε ακόμη περισσότερο, καθώς μεγάλο μέρος του ελληνικού πληθυσμού μετακινήθηκε προς τα εκεί λόγω των σλαβικών επιδρομών. Στη συνέχεια, στις αρχές του 10ου αιώνα, οι Άραβες καταφέρνουν να κατακτήσουν τη Σικελία και στο Βυζάντιο παραμένει μόνο η Νότια Ιταλία. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα πολλοί κάτοικοι της Σικελίας να μετακινηθούν και αυτοί προς τη Νότια Ιταλία και έτσι να ενισχυθεί ακόμη περισσότερο το ελληνικό στοιχείο στην περιοχή. Τέλος, να αναφέρουμε πως όταν μιλάμε για βυζαντινή Νότια Ιταλία, ουσιαστικά αναφερόμαστε στα θέματα της Λογγοβαρδίας, της Καλαβρίας και της Λουκανίας. Ερώτηση νούμερο δύο. Ποια ήταν η ιταλική πολιτική των Μακεδόνων και ποιες οι σχέσεις τους με το Γερμανικό κράτος; Οι Μακεδόνες αυτοκράτορες με την πολιτική τους επιθυμούσαν επέκταση των βυζαντινών κτήσεων στην Ιταλία και παράλληλα απόκρουση της αραβικής και γερμανικής απειλής. Ο Κωνσταντίνος ο 7ος έκανε συμμαχίες με τη Δύση, ανταλλάσσοντας πρεσβείες με σκοπό να αντιμετωπίσει τους Άραβες. Παρόλα αυτά, οι Άραβες κατάφεραν να τον νικήσουν όταν συγκρούστηκαν στα μέσα του 10ου αιώνα. Όταν ανέλαβε ο Νικηφόρος Φωκάς, ακολούθησε αμυντική στάση απέναντι σε Γερμανούς και Άραβες και έδωσε βάση στις συμμαχίες του με τους Ιταλούς ηγεμόνες. Οι βυζαντινές κτήσεις απειλήθηκαν σοβαρά όταν ο Γερμανός ηγεμόνας Όθων ο 1ος ανακηρύχθηκε βασιλεύς της Ιταλίας το 951 και στη συνέχεια το 962 στέφθηκε από τον Πάπα στη Ρώμη Αυτοκράτορ Ρωμαίων. Ο Όθωνας, έπειτα από αυτό, έστειλε στην Κωνσταντινούπολη τον πρεσβευτή του Λουτράντο, ο οποίος και πρότεινε ειρήνη ανάμεσα στα δύο κράτη. Ως όρο, βέβαια, έθεσε τον να παντρευτεί ο Γερμανός διάδοχος με μία βυζαντινή πριγκίπισσα και να πάρει ως σπρίκα τις βυζαντινές κτήσεις της Νότιας Ιταλίας. Ο Νικηφόρος Φωκάς απέρριψε αυτές τις προτάσεις και έτσι ο Λιουτράνδρος επέστρεψε στη Δύση με αρνητική απάντηση. Έτσι φτάνουμε κάπου στο 975. Τότε ο Ιωάννης Τζιμισκής ενώνει τα τρία ιταλικά θέματα και ιδρύει το Κατεπανάτο Ιταλίας. Αυτό ως διοικητή του είχε τον Κατεπάνο, ο οποίος και είχε την έδρα του στο Μπάρι. Παράλληλα, το 972 πραγματοποιείται τελικά ο γάμος του Γερμανού διαδόχου Όθωνα του 2ου με την ανιψιά του αυτοκράτορα Θεοφανώ. Ο Όθωνας σε μία λαζονική κίνηση, διασχίζει τη Νότια Ιταλία που ήταν βυζαντινό έδαφος και το 982 συντρίβεται από τους Άραβες σε ναυμαχία κοντά στον Κρότονα. Έπειτα από τον θάνατό του, οι σχέσεις του Βυζαντίου με το Γερμανικό κράτος έρχονται να αποκατασταθούν. Η Θεοφανώ μάλιστα γίνεται επίτροπος του ανήλικου γιου της και αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο Βυζαντινός πολιτισμός να επηρεάσει πολύ τους Γερμανούς. Τέλος φτάνουμε στα χρόνια του Βασιλείου του 2ου. Ο Βασίλειος έχοντας τη στήριξη των Βενετών και των Πισσατών, αντιμετώπισε με επιτυχία τις εξωτερικές απειλές. Στους Βενετούς μάλιστα παραχώρησε πολλά εμπορικά προνόμια, τα οποία έγιναν ακόμη περισσότερα στη συνέχεια από τους Κομνηνούς. Οι κίνδυνοι βέβαια για το Βυζάντιο δεν τελείωσαν εκεί, καθώς στη συνέχεια στα μέσα του 11ου αιώνα θα εμφανιστεί μία νέα απειλή και αυτοί είναι οι Νορμανδοί. Ομάδα εδώ κλείνουμε το βίντεό μας. Ελπίζω να τα κάναμε όλα πολύ εύκολα και πολύ απλά. Σας ευχαριστούμε που ήσασταν μαζί μας για ακόμη μία φορά. Μέχρι το επόμενο School for All, να είστε όλοι καλά. Αντίο.