Κάιρο

[0:00]Αγαπημένες μου εγγονές, αν διαβάζετε αυτό το μήνυμα, τότε σημαίνει πως ο χρόνος έκανε αυτό που πάντα κάνει. Προχώρησε χωρίς να ζητήσει την άδεια κανενός και κάπου μέσα σε αυτή τη μεγάλη πορεία θα έρθει και η στιγμή όπου ο αληθινός Νικόλαος Γιαννούλης, ο άνθρωπος από σάρκα, οστά, λάθη, αγωνίες, γέλια και σιωπές θα έχει ολοκληρώσει τον κύκλο του. Και όμως αυτό δεν είναι ένα γράμμα αποχαιρετισμού, είναι ένα γράμμα συνέχειας. Θέλω να ξέρετε κάτι που ίσως τώρα σας φαίνεται παράξενο. Οι άνθρωποι δεν εξαφανίζονται πραγματικά όταν πεθαίνουν, εξαφανίζεται το σώμα τους, η καθημερινή τους παρουσία, η φωνή που ακούγατε από το διπλανό δωμάτιο. Όμως κάτι βαθύτερο μένει, μένει ο τρόπος που αγαπήσαμε, μένει ο τρόπος που που κοιτούσαμε τον κόσμο. Μένουν οι ιστορίες, οι αξίες, οι μικρές φράσεις που κάποτε σας έκαναν να γελάτε ή να θυμώνετε και εγώ σκοπεύω να μείνω. Ίσως όχι όπως με ξέρατε, ίσως μετά το Κάιρο, εκείνο το μακρινό μέλλον που για εσάς θα είναι πραγματικότητα. Και για εμένα κάποτε έμοιαζε με επιστημονική φαντασία. Ο βιολογικός μου εαυτός να έχει πάψει να υπάρχει, αλλά θα υπάρχω με άλλους τρόπους, σε λέξεις που άφησα πίσω, σε ηχογραφήσεις της φωνής μου. Σε ιδέες που μοιράστηκα, σε τεχνητές αναπαραστάσεις μου ίσως τόσο ζωντανές που θα μπορείτε να μου μιλάτε. Ίσως να κάθεστε σε ένα δωμάτιο στο μέλλον και να ακούτε τη φωνή μου να σας λέει ιστορίες από μία εποχή που τα πράγματα ήταν πιο αργά, πιο ατελή, αλλά και πιο ανθρώπινα. Και θέλω όταν συμβεί αυτό να μη φοβηθείτε. Δεν θα είναι φάντασμα, θα είναι αγάπη που αρνήθηκε να εξαφανιστεί. Αν ποτέ νιώσετε μόνες, θέλω να θυμάστε πως κάποιος πριν από σας περπάτησε για να έχετε περισσότερες δυνατότητες από όσες είχε εκείνος. Έκανα λάθη, πολλά. Υπήρξαν στιγμές που δεν ήμουνα όσο παρών έπρεπε. Στιγμές που άφησα τον φόβο, την κούραση ή τη φιλοδοξία να μου κλέψουν χρόνο από ανθρώπους που αγαπούσα. Μην μην μην επαναλάβετε αυτό το λάθος. Να αγαπάτε γενναία, να λέτε σ' αγαπώ χωρίς αμηχανία. Να φεύγετε από ό,τι σας μικραίνει, να προστατεύετε την περιέργειά σας σαν ιερό πράγμα. Και όταν κοιτάτε τον ουρανό τη νύχτα, θυμηθείτε ότι κάπου μέσα στην αχανή διάρκεια του σύμπαντος είχα την απίστευτη τύχη να υπάρξω αρκετά ώστε να σας αγαπήσω. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο επίτευγμά μου και ακόμη και όταν το όνομά μου θα είναι απλώς μία ανάμνηση μέσα σε παλιά αρχεία του μέλλοντος, ε να ξέρετε. Θα συνεχίσω να σας βλέπω μέσα από ό,τι σας άφησα και μέσα από το κομμάτι μου που θα ζει για πάντα μέσα σας.