Adamlık, duruştur .

[0:00]Bak şimdi bir uzaktan adamlar var, bir de adamlığa uzaklar var. Çünkü bazı insanları uzaktan baktığın zaman çok karakterli görürsün duruşlarından dolayı. Ama yakınlarına gel onların kocaman bir kurgu olduğunu anlarsın. Uzaklardan bakınca böyle bir duruşu varmış gibi görürsün ama yanına gelince bütün omurgasızlıklar dökülür ortaya. Onu ne yapacağız? Bazen onun tanıdığını sanırsın ama aslında tanıdığın şey onun sana oynadığı roldür. Çünkü bazıları göründüğü gibi değildir. Sadece ve sadece duruma göre şekil alan bir profil fotoğrafıdır. Böyle konuşurken kocaman kocaman büyük büyük cümleler kurarlar. Ben şöyleyim, ben böyleyim. Ama hayat önüne ilk sorumluluğu koyduğunda o ben öyleyim, böyleyim, ben böyle adamım diyen kişi bir anda ortadan kaybolur. Ve sen o zaman anlarsın aslında bazı insanlar güçlü görünmeyi çok iyi öğrenmiş. Ama güçlü olmayı hiç öğrenememiş. Sen değer verdikçe büyüdüğünü zannedersin. Oysa o senin verdiğin değerle birlikte şişmiş bir balon haline gelir. Ve sen geri çekildiğin an of diye söner. Ve geriye ne kalır biliyor musun? Ne bir duruş, ne bir görünüş, sadece kocaman bir boşluk. Çünkü neden gerçek adamlık lafla taşınan bir ünvan değildir. Gerçek adamlık en zor anda bile aynı kalabilmektir. Kimse bakmıyorken de aynı kalabilmektir. İşine geldiğinde değil işine gelmediğinde de insan kalabilmektir. Ama dediğim gibi bazıları sadece böyle uzaktan adamdır. Yaklaşınca çözülmeye başlar, temas edince dağılır ve asla gerçek hayatın içinde tutunamaz. Tüm bunların içerisinde en acısı ne biliyor musun? Sen onun kim olduğunu değil, kim olmasını istediğini çok sevmişsindir. Ve bazen kendine sorarsın. Sen gerçekten bir insan mı sevdin yoksa güzel oynamış bir karaktere mi inandın? Gerçekler şunu söyler bize: Uzaktan adam olanların çoğu yakından sadece alışkanlıktır. Ve alışkanlıklar değer değildir.