🌷अबोल प्रीत बहरली भाग-5 हृदयस्पर्शी कहाणी #kathakahan #viralstory emotional Love story नातं मनाचं 🌷

[0:01]त्या दिवशी प्रथमच रवी अभिजीतच्या घरी गेला. त्याने कॉलबेल वाजवली. आत काहीच हालचाल ऐकू येईना. त्याने पुन्हा एकदा बेल वाजवली आणि आतून मुलीचा आवाज आला. 'अरे आले ना किती वेळा सांगितले आहे एकच बेल देत जा. पण नाही. अरे मी लिहित होते. वाक्य तरी पूर्ण करू की नको?' दार उघडण्याऐवजी ती बडबडत होती. 'हे बघ आता ही लास्ट वॉर्निंग सांगून ठेवते. पुन्हा मला असा त्रास दिलास तर तुझ्या लक्षात राहील असे काहीतरी मी करेन बघ. काय बरे शिक्षा करूयात तुला?' बाहेर रवी मनात म्हणाला, 'एवढ्या वेळ दाराबाहेर उभे केले एवढी शिक्षा पुरे झाली मला.' 'हं, तो तुझा लकी रुमाल, तोच फाडून टाकते. नकोच. त्यापेक्षा तुझे सर्व पेंटिंग्ज माझ्या मैत्रिणींना वाटून टाकते. बघ, पुन्हा असे करणार नसलास तर बेल वाजव. दार उघडते. नाहीतर मुळीच दार उघडणार नाही.' आता मात्र रवीला खूप हसू आले. नक्कीच ती आपल्याला दुसरे कोणी समजते आहे. काय करावे? बेल वाजवावी? नकोच. हे सर्व आपल्याला उद्देशून नाही, तर आपण कशी बेल वाजवावी? 'काय रे अजून बेल वाजवीत नाहीस ना? ठीक, तुला मंजूर नाही तर मग जा. मीसुद्धा दार उघडणार नाही.' अरे बापरे! ही मुलगी काही दार उघडण्याची चिन्हं दिसत नाहीत. या पुस्तकाचे आता काय करायचे? अभावीतपणे त्याची बोटे बेलवर दाबली गेली. 'अरे आले बाबा. तू थोडाच मला निवांत अभ्यास करू देणार आहेस? आता तुझ्याबरोबर एक शब्दही बोलणार नाही. जेवायलाही वाढणार नाही कट्टी फुस्स.' दार उघडले गेले. दारात एक आकर्षक युवती उभी होती. विस्फारित नजरेने रवीकडे पाहत. तिचा गोंधळलेला चेहरा पाहून रवीला हसू येत होते, ते त्याने मोठ्या कष्टाने आवरले. 'अं स s माफ करा. मला वाटले आमचा दांडगेश्वर आलाय.' ती संकोचाने म्हणाली. 'दांडगेश्वर?' रवीने कधीही हे नाव ऐकले नव्हते. त्याला आश्चर्य वाटले, आणि तो म्हणाला, 'दांडगेश्वर हे नाव माणसाचे आहे? मला वाटले एखादा कुत्र्याचे, बैलाचे....' आणि तो बालताबोलता थांबला त्याला स्वत:चा मूर्खपणा कळाला. कुत्रे किंवा बैल थोडीच अशी बेल वाजविणार आहे का? आता ही तरुणी आपल्यालाच बैलुबा करणार की काय? 'इश्श ! भारी विनोदी आहात तुम्ही' रवीला हायसे वाटले. आपण नको तेथे बुद्धी पाजळली. पण चला, तिच्या लक्षात आलेले नाही. विषय बदलण्यासाठी तो म्हणाला, 'मी हे पुस्तक परत करायला आलो होतो, सरांना.' 'यांना आत', खुर्चीकडे बोट दाखवीत ती म्हणाली, 'बसा' 'सर अजून आले नाहीत?' रवीने प्रश्न केला. 'छे ! तो थोडाच एवढ्यातच येणार?' तिने तिच्या हातातील पुस्तक खाली ठेवले, आणि त्यावरील पल्लवी नाव रवीच्या नजरेला पडले. म्हणजे हीच ती पल्लवी. नावाप्रमाणे सुंदर आहे. 'मी मघाशी तुम्हाला अभिदा समजून वाटेल ते बोलले.' 'खरंच सॉरी हं. बघा ना, आई गेलीये गावाला, याला किती वेळा सांगितले आहे. आई घरी नाही तोपर्यंत तरी घरी लवकर येत जा. पण नाहीच. तुम्ही बेल वाजविलीत. मला वाटले, अभिदादा आला आहे, म्हणून मी रागाने बोलत होते.' 'अरे म्हणजे सरांनाच तुम्ही दांडगेश्वर म्हटले?' मध्येच रवी बोलून गेला. आता मात्र ती संकोचली. परक्या तरुणासमोर, आणि तेही अभिदादाच्या विद्यार्थ्यासमोर आपण असे बोलायला नको होते. लहानपणी अभिजीत भारी हट्टी. बोलेल तेच करणार. अभिजीत पाचसहा वर्षाचा होता. तेव्हा त्याची मावशी-पल्लवीची आई गावाला आल्या होत्या. गावात शंकराचे फार जुने जागृत देवस्थान होते. त्या महादेवाचे दर्शन घेतल्याशिवाय कधी गाव सोडायच्या नाहीत. एके सोमवारी पल्लवीच्या आईने छानसा फुलांचा हार केला. पूजेची तयारी करून त्या देवदर्शनासाठी निघाल्या. अभिजीतची नजर त्या हारावर गेली. तो सुंदर हार पाहून अभिजीतने सूर धरला. तो हार मलाच पाहिजे. काही केल्या तो ऐकेना, शेवटी त्याच्या मावशीने तो हार त्याला दिला. त्याचवेळी दांडगेश्वर हे नावही त्याला बहाल केले होते. पल्लवी अगदी गप्प बसलेली पाहून रवी म्हणाला, 'एवढ्या नाराज का झालात? सरांना कदाचित तुम्ही लिहून दिलेली हेअरऑईलची बाटली मिळाली नसेल.' 'अंड? कसली हेअर ऑईलची बाटली? मी तर काहीच आणायला सांगितले नाही अभिदादाला.' 'पण सर तर म्हणाले होते...' पुढे न बोलण्यात शहाणपणा समजून रवी एकदम गप्प झाला. पण पल्लवी त्याला थोडीच गप्प बसू देणार? तिने अगदी आग्रहच धरला, 'सांगा प्लीज! आणि मग रवीने गमतीने तिला सर्व सांगितले. 'अच्छा! येऊ द्या आता त्याला. चक्क थापा ठोकतोय. माझे केस अजिबात गळत वगैरे नाहीत. बसा हं तुम्ही, तुमच्यासाठी कॉफी करते.' 'नको नको' रवी झटक्यात म्हणाला. 'अं हं. ते काही नाही, मी आता आणते कॉफी करून' पल्लवी आत जाण्यासाठी वळली आणि तिचे काळे कुरळे भरगच्च केस रवीच्या नजरेत भरले. रवी विचार करू लागला. सरांनी मला असे खोटे का सांगावे? आणि तेही केसासंबंधी? शेवटी ते म्हणाले होते, 'मला लांबसडक-भरगच्च केस आवडतात,' त्याचवेळी आपल्या मनात येऊन गेले, 'आपल्या अनुसारखे !' अनू? अनूचा तर संबंध नसेल ना इथे? त्याच्या काही लक्षात येईना. पल्लवी कॉफीचे पेले घेऊन आली. 'मला लाईट कॉफी आवडते, तशीच केलीय, तुमची आवड माहिती नाही, तेव्हा....' 'खूप छान झालीय' रवी म्हणाला आणि मनातच पुटपुटला, 'अगदी तुमच्यासारखी' आणि त्याच विचारातून बोलून गेला. 'वा ! तुमची आणि माझी आवड एकच आहे, जुळे म्हणायचे--' त्याच्या लक्षात आले आपण भलतेच बोलतो आहोत, पल्लवी त्याच्या या वाक्यावर संकोचली. रवी चटकन उठत म्हणाला, 'एवढे पुस्तक द्या सरांना.' पुस्तक हातात घेत पल्लवी म्हणाली, 'पुस्तक कोणी दिले म्हणून सांगू अभिदादाला?' 'रवी भोसले' रवी तेथून बाहेर पडला. अभिजीत घरी परतला. त्याला पाहत पल्लवी म्हणाली, 'वा ! अभिदादा, फार लवकर आलास तू? अरे ती हेअर ऑईलची बाटली मिळाली की नाही तुला? खूप दुकाने पालथी घालावी लागली ना ? अरे असा गप्प का उभा राहिलास? दे पाहू लवकर ती बाटली. प्रकाशाचे माक्याचे तेल आणलेस ना ? तुझ्या टाळूवर थापते थोडे. त्याने किनई केस तर भरपूर वाढतात, आणि झोपही शांत लागते.' 'तिच्या या ॲडव्हर्टाईजटाईप बोलण्याने अभिजीतलाही हसू आले. त्याच्या लक्षात आले, रवी येऊन गेलेला दिसतोय. पण त्याने हे सर्व पल्लवीला कसे काय सांगितले असेल? 'पल्लवी, तो रवी होऊन गेलेला दिसतोय, त्याने तुला चांगले फसविले. जाईल तेथे काहीतरी गोंधळ घालतो. भारी विनोदी मुलगा आहे तो.' अभिजीतच्या या बोलण्यावर पल्लवी मात्र खूप झाली. प्रथमदर्शनीच तिने रवीला म्हटले होते ना 'भारी विनोदी आहात तुम्ही,' रवीचा हसरा चेहरा तिला आठवला. अनघा घरी आल्यापासून अस्वस्थ होती. तिचे तिच्या केसांवर भारी प्रेम होते. पण आज ह्याच केसांनी तिला आऊट केले होते. त्यामुळे ती त्यांच्यावर चिडली होती. त्यात तिला वरचेवर अभिजीत आनंदाने टाळी वाजविताना दिसत होता. जेवताना तिने हळूच आईला म्हटले. 'आई, या लांब केसांचा खूप त्रास होतो बाई. सकाळी किती वेळ मोडतो या केसात. खेळतानाही त्रास होतो. शोल्डर कट करू का मी? अगदी सुटसुटीत होईल.' सुमतीबाई नकारार्थी मान हलवीत म्हणाल्या - 'नाही हं, तसले काही एक करायचे नाही अग एवढे छान केस का म्हणून कापायचे? ते मला बिलकुल आवडणार नाही.' 'अग पण या लांब केसांमुळे मी आज आऊट झाले. तेसुद्धा--' अनघा गप्प बसली. एवढ्या वेळ हे संभाषण शांतपणे ऐकणाऱ्या रवीने मध्येच विचारले, 'अनू, तू तुझे वाक्य अर्ध्यावर का सोडलेस?' 'हं, त्यात काय पूर्ण करायचे? आज हा केसांमुळे मी आऊट झाले हे महत्त्वाचे. तेही लास्ट ओव्हरला, लास्ट बॉला. असा राग आला आहे मला...' 'राग तर तुला नेहमी येत असतो. पण मला हे सांग, बॉलिंग कोण करीत होतं?' 'तेच ते. तुझे आवडते सर' नाक मोडीत तिने उत्तर दिले. रवीच्या डोक्यात एकदम प्रकाश पडला. 'हा, इथेच काहीतरी केसांचा गुंता आहे. सरांच्या बोलण्यात आणि अनुच्या निर्णयात काहीतरी गुपित आहे खास. ही आपली अनु, देशमुख सरांबद्दल नेहमीच राग व्यक्त करताना दिसते. असे का बरे !' सुमतीबाई नानांना सांगू लागल्या, 'आता तुम्हीच सांगा तुमच्या लाडक्या लेकीला, म्हणे केस कापायचेत.' 'सुमती, अगं आता आपली अनू लहान राहिली नाही. तिची गरज आणि तिची आवड तिला कळू लागली आहे. आपली आवड-निवड मुलांवर लादण्याचा काळ गेला. तिला केसांचा त्रास होत असेल तर तिच्या आवडीप्रमाणे कापू दे तिला कसे.' नानांनी सांगून टाकले. दुसऱ्या दिवशी रविवार होता. सुट्टीचा दिवस. अनघाच्या मैत्रिणींनी ठरविले होते, सर्वांनी मिळून फिरायला जायचे. सगळ्याजणी अनघाच्या घरी जमणार होत्या त्याप्रमाणे सर्वात प्रथम क्लेरा आली. 'वा ! क्लेरा, पहिला तुझा नंबर,' 'अनू, अगं तू अजून तयार नाही झालीस? आता जमतील सगळ्या, अजून तुझे केस मोकळेच. म्हणजे तुझी वेणी घालण्यातच अर्धा तास!' 'क्लेरा, अगं मुद्दाम भी केस मोकळे सोडलेत. तुम्ही कोणीतरी लवकर याल याची वाट पाहत. अगं केस थोडे कट करावे म्हणते. आधी ठरवले होते "शोल्डर कट" करायचा. पण नकोच ते. खालून थोडे केस कट कर ना माझे.' 'अनघा, अगं तुला वेड तर लागलं नाही ना? एवढे सुंदर केस कापायला निघालीस?' 'एवढे बस?' 'ए बाई, तू नको आता लेक्चर देऊ न. चल पटपट आवर,' क्लेराच्या मनात नसतानाही तिने हातात कात्री घेतली. 'छे गं, आणि थोडे वर घे ना हा हा पुरे! एड!' एका लेव्हलमधे काप हं. नाही तर काहीतरीच दिसेल.' क्लेरा केस कापणार तोच 'मला कसे लांबलांचक भरगच्च केस आवडतात.' अभिजीतचा आवाज तिच्या कानात घुमला आणि तिच्याही नकळत; चटकन तिने सारे केस पुढे ओढून घेतले. अगदी गच्च. जणू तिच्या हातून दुसरे कोणी हिसकावून घेणार होते. अनघाची ही कृती पाहून क्लेरा हसू लागली. दुसऱ्या दिवशी तिने ग्राउंडवर जाताना दोन घट्ट वेण्या घातल्या. रिबन्सनी वर बांधल्या. तिला तशी पाहून कल्पना म्हणाली, 'अनघा, आज अगदी गुडी दिसतेस.' क्लेराने कालचा केस कापताना झालेला किस्सा सर्वांना सांगून टाकला. पलीकडे उभ्या असलेल्या अभिजीतने आपले तिकडे लक्ष नाही असे दाखवून सर्व ऐकले. त्याच्या चेहऱ्यावर हसू उमटले. चोरट्या नजरेने त्याच्याकडे पाहणाऱ्या अनघाला ते हसू पाहून समाधान झाल्यासारखे वाटले. Firends तुम्हाला हा भाग कसा वाटला कमेंट्स मध्ये नक्की सांगा आणि भाग आवडला तर Video ला like करा आणि नातं मनाचं या channel ला Subscribe करा आणि Bell icon वर क्लिक करून All वर Set करा म्हणजे पुढची video तुम्हाला लगेच भेटेल... धन्यवाद 🙏